«Όχι» Τσίπρα στο ντοκιμαντέρ του 2015 και πολιτικά μηνύματα με πολλούς αποδέκτες. «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βασίστηκε στη δική σας ψευδή, για να πλήξει το πρόσωπο και το ήθος μου»
Η άρνηση του Αλέξη Τσίπρα να συμμετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ για το 2015, συνοδευόμενη από μια σκληρή επιστολή με βαριές αιχμές περί «δολοφονίας χαρακτήρα», δεν αποτελεί μια απλή προσωπική επιλογή. Αντιθέτως, σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου κύκλου πολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από την πιο φορτισμένη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Με μία κίνηση υψηλού συμβολισμού, ο πρώην πρωθυπουργός όχι μόνο απέρριψε δημόσια την πρόσκληση των δημοσιογράφων Ελένη Βαρβιτσιώτη και Μαριάννα Δενδρινού, αλλά ταυτόχρονα έθεσε υπό αμφισβήτηση το ίδιο το πλαίσιο μέσα από το οποίο επιχειρείται να αποτυπωθεί η αφήγηση του 2015.
Η λέξη «δολοφονία χαρακτήρα» δεν επιλέχθηκε τυχαία. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν περιορίστηκε σε διαφωνία με το περιεχόμενο του βιβλίου «Η τελευταία μπλόφα» των Ελένη Βαρβιτσιώτη και Μαριάννα Δενδρινού. Προχώρησε σε ευθεία καταγγελία, σηκώνοντας τον τόνο και επαναφέροντας στο επίκεντρο μια αφήγηση που εδώ και χρόνια συγκρούεται με την επίσημη εκδοχή της περιόδου των μνημονίων.
Δεν είναι απλώς μια άρνηση συμμετοχής. Είναι μια πολιτική γραμμή: «Δεν μπαίνω σε παιχνίδι που θεωρώ στημένο». Και αυτό, σε μια συγκυρία όπου το 2015 επιστρέφει σταθερά στο δημόσιο διάλογο, έχει τη δική του βαρύτητα.
Το «σκληρό χαρτί» του 2015 και η μάχη της αφήγησης
Η ουσία της σύγκρουσης δεν αφορά ένα ντοκιμαντέρ. Αφορά το ποιος γράφει -και κυρίως ποιος ελέγχει- την αφήγηση για το 2015. Γιατί εκείνη η χρονιά παραμένει το πιο φορτισμένο πολιτικό κεφάλαιο της μεταπολιτευτικής ιστορίας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρεται ευθέως στην επιστολή, όχι τυχαία. Ο Τσίπρας ουσιαστικά τον κατηγορεί ότι αξιοποίησε τη συγκεκριμένη δημοσιογραφική αφήγηση ως πολιτικό όπλο. Με άλλα λόγια, μετατρέπει ένα δημοσιογραφικό έργο σε πολιτικό εργαλείο και ανοίγει μέτωπο όχι μόνο με τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ αλλά και με την κυβερνητική πλευρά.
Το κρίσιμο σημείο είναι αλλού. O πρώην πρωθυπουργός δεν αμφισβητεί απλώς επιμέρους στοιχεία. Αμφισβητεί τη συνολική αξιοπιστία της καταγραφής. Μιλά για «συνειδητή διαστρέβλωση» και αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει μια ευρύτερη προσπάθεια ανακατασκευής της ιστορίας.
Και κάπου εκεί, η υπόθεση αποκτά βαθύτερο πολιτικό περιεχόμενο. Διότι η «μάχη της μνήμης» για το 2015 δεν έχει κριθεί. Κάθε παρέμβαση, κάθε βιβλίο, κάθε ντοκιμαντέρ λειτουργεί ως κομμάτι ενός παζλ που ακόμη συμπληρώνεται.
Η σιωπή ως στρατηγική και το μήνυμα της επόμενης μέρας
Εξίσου ενδιαφέρον είναι το τι δεν έκανε ο Τσίπρας. Δεν επέλεξε να συμμετάσχει για να αντικρούσει, δεν μπήκε σε διαδικασία αντιπαράθεσης επί του περιεχομένου, δεν επιδίωξε «τη δική του εκδοχή» μέσα από την ίδια πλατφόρμα.
Επέλεξε τη σιωπή ως στάση. Αλλά μια σιωπή που μιλάει δυνατά.
Με τη δημόσια επιστολή του, διαμόρφωσε το πλαίσιο πριν καν προβληθεί το ντοκιμαντέρ. Προκατέλαβε την ανάγνωση, έθεσε όρους αξιολόγησης και έστειλε ένα σαφές μήνυμα: «Δεν αποδέχομαι τους όρους του παιχνιδιού».
Και εδώ βρίσκεται το παραπολιτικό βάθος της υπόθεσης. Η κίνηση αυτή δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά και το μέλλον. Δείχνει έναν πολιτικό που δεν εγκαταλείπει το πεδίο της σύγκρουσης για την Ιστορία, αλλά επιλέγει πότε και πώς θα μπει σε αυτό.
Το 2015 επιστρέφει. Όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ενεργό πολιτικό εργαλείο.
Και η σύγκρουση για το ποιος έχει τον τελευταίο λόγο μόλις ξεκίνησε.
Διαβάστε επίσης: Αλέξης Τσίπρας για νέο κόμμα: «Ζυγώνει η ώρα – Η Αριστερά θα ξανακυβερνήσει»
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ