Από τον Ulysses S. Grant και τον George Washington μέχρι τον Eisenhower και τον George W. Bush – Η μελέτη του ψυχολόγου Dean Keith Simonton επιχείρησε να εκτιμήσει την ευφυΐα 42 Αμερικανών προέδρων και να εξετάσει τη σχέση της με την ηγετική τους ικανότητα
Πόσο έξυπνος πρέπει να είναι ένας πρόεδρος για να κυβερνήσει αποτελεσματικά την ισχυρότερη χώρα του κόσμου;
Και, κυρίως, μπορεί η ευφυΐα ενός πολιτικού ηγέτη να αποτυπωθεί σε έναν αριθμό;
Σε αυτά τα ερωτήματα επιχείρησε να δώσει επιστημονική διάσταση ο ψυχολόγος Dean Keith Simonton, καθηγητής στο University of California, Davis. Το 2006 δημοσίευσε στο επιστημονικό περιοδικό Political Psychology τη μελέτη Presidential IQ, Openness, Intellectual Brilliance, and Leadership: Estimates and Correlations for 42 U.S. Chief Executives, επιχειρώντας να εκτιμήσει το IQ των 42 προέδρων των ΗΠΑ από τον George Washington έως τον George W. Bush.
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι οι πρόεδροι δεν υποβλήθηκαν σε τεστ IQ. Για τους περισσότερους, άλλωστε, κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο.
Ο Simonton χρησιμοποίησε στατιστικές μεθόδους και προγενέστερες δημοσιευμένες αξιολογήσεις που αφορούσαν το IQ, την «πνευματική λαμπρότητα» (Intellectual Brilliance) και το χαρακτηριστικό προσωπικότητας «Openness to Experience». Στη συνέχεια εξέτασε κατά πόσο οι εκτιμήσεις που προέκυψαν συνδέονταν με αξιολογήσεις της προεδρικής ηγεσίας.
Από τον Grant στον Washington
Ανάμεσα στους προέδρους που παρουσιάζονται με χαμηλότερες εκτιμήσεις βρίσκεται ο Ulysses S. Grant, ο στρατιωτικός ηγέτης της Ένωσης στον Αμερικανικό Εμφύλιο που αργότερα πέρασε στον Λευκό Οίκο και κυβέρνησε από το 1869 έως το 1877. Στο υλικό που συνοδεύει τις συγκεκριμένες κατατάξεις το IQ του τοποθετείται περίπου στο 130.
Ο George Washington, αντίθετα, εμφανίζεται γύρω στο 140. Ο πρώτος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έμεινε στην Ιστορία μόνο ως ο στρατιωτικός ηγέτης της Αμερικανικής Επανάστασης.
Η προεδρία του, από το 1789 έως το 1797, έθεσε ουσιαστικά τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκε ο νέος αμερικανικός θεσμός της προεδρίας.
Στην ίδια ευρύτερη περιοχή των εκτιμήσεων συναντά κανείς τον Harry S. Truman, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία στην τελική φάση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και βρέθηκε μπροστά σε αποφάσεις που άλλαξαν την παγκόσμια Ιστορία.
Nixon, Reagan και Eisenhower
Υψηλότερα εμφανίζεται ο Ronald Reagan, η οκταετία του οποίου στον Λευκό Οίκο συνδέθηκε με τα Reaganomics, τη δραστική αλλαγή της οικονομικής πολιτικής των ΗΠΑ, την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και την τελευταία περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
Το 1981 επέζησε και από την απόπειρα δολοφονίας του John Hinckley Jr.
Ο Richard Nixon αποτελεί ίσως ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για το γιατί η υψηλή ευφυΐα δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην επιτυχημένη προεδρία.
Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησής του περιλάμβανε το ιστορικό άνοιγμα προς την Κίνα και σημαντικές συμφωνίες με τη Σοβιετική Ένωση.
Η πολιτική του κληρονομιά, όμως, σημαδεύτηκε από το Watergate, που τον ανάγκασε να γίνει ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που παραιτήθηκε από το αξίωμα.
Με εκτίμηση πάνω από 145 εμφανίζεται και ο Dwight D. Eisenhower, ο στρατηγός που πέρασε από τη στρατιωτική ηγεσία στην προεδρία και κυβέρνησε από το 1953 έως το 1961.
Και ο George W. Bush;
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη μελέτη του Simonton είχε η περίπτωση του George W. Bush, καθώς ήταν ο εν ενεργεία πρόεδρος όταν δημοσιεύθηκε η εργασία. Εδώ φαίνεται και πόσο επικίνδυνο είναι να αντιμετωπίζουμε έναν μοναδικό αριθμό ως το «IQ ενός προέδρου».
Ο Simonton δεν έδωσε απλώς μία απόλυτη βαθμολογία για τον Bush. Οι διαφορετικές εκτιμήσεις του κυμαίνονταν από 111,1 έως 138,5, με μέσο επίπεδο περίπου στο 125. Ο ίδιος κατέληγε ότι ο Bush ήταν σαφώς ευφυής, αλλά βρισκόταν κάτω από τον μέσο όρο όταν συγκρινόταν με τους υπόλοιπους Αμερικανούς προέδρους.
Αυτό είναι και το σημαντικότερο συμπέρασμα πίσω από μια κατάταξη που εύκολα μπορεί να προκαλέσει εντυπώσεις. Η εργασία του Simonton δεν ήταν ένα «τεστ εξυπνάδας» στον Λευκό Οίκο.
Ήταν μια προσπάθεια να διερευνηθεί, με ιστορικά και ψυχομετρικά δεδομένα, κατά πόσο η εκτιμώμενη γνωστική ικανότητα συνδέεται με την ποιότητα της προεδρικής ηγεσίας. Η μελέτη βρήκε πράγματι συσχετίσεις ανάμεσα στις εκτιμήσεις IQ και στις αξιολογήσεις της ηγετικής επίδοσης
Και κάπου εκεί βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον δίδαγμα. Η ευφυΐα μπορεί να αποτελεί σημαντικό προσόν για έναν πρόεδρο, αλλά δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση επιτυχημένης διακυβέρνησης.
Από τον Nixon έως τον Grant και από τον Washington έως τον Eisenhower, η αμερικανική Ιστορία δείχνει ότι η κρίση, ο χαρακτήρας, οι πολιτικές επιλογές και οι περιστάσεις μέσα στις οποίες καλείται κάποιος να κυβερνήσει μπορεί τελικά να έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από οποιονδήποτε αριθμό IQ.
Πηγή μελέτης: Dean Keith Simonton, Presidential IQ, Openness, Intellectual Brilliance, and Leadership: Estimates and Correlations for 42 U.S. Chief Executives, Political Psychology, Vol. 27, No. 4, 2006, pp. 511–526. (Wiley Online Library)
Η πρωτότυπη επιστημονική δημοσίευση
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ