Η επιστροφή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο βήμα της Ολομέλειας, για πρώτη φορά μετά το 1999, δεν αποτέλεσε απλώς μια συμβολική στιγμή, αλλά μια ουσιαστική παρέμβαση με σαφές αποτύπωμα.
Γι’ αυτό και η ομιλία του χαρακτηρίζεται ιστορική, γιατί δεν περιορίστηκε σε έναν εθιμοτυπικό λόγο, αλλά επανέφερε κρίσιμα ζητήματα στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου.
Κεντρικός άξονας της τοποθέτησής του ήταν η διαπίστωση ότι «η ειρήνη ήταν πάντοτε κατάκτηση», υπογραμμίζοντας ότι δεν πρόκειται για μια αυτονόητη κατάσταση, αλλά για αποτέλεσμα διαρκούς προσπάθειας.
Όπως τόνισε, πρόκειται για «κατάκτηση εμπνευσμένων πρωτοβουλιών γενναιότητας και αυτοθυσίας», δίνοντας ουσιαστικό περιεχόμενο στην έννοια της ειρήνης.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε και η επισήμανσή του ότι «η σύγχρονη εκδοχή της λεγόμενης Realpolitik έχει κατισχύσει πλήρως του Διεθνούς Δικαίου», με αναφορά στον «Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, ο οποίος διέπεται από τη γενική αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών», αναδεικνύοντας την απόσταση ανάμεσα στις διεθνείς αρχές και την πολιτική πρακτική.
Παράλληλα, ξεκαθάρισε πως «το κήρυγμα ειρήνης δεν είναι ούτε ουτοπικό ούτε ρητορικό», ενώ υπογράμμισε ότι «στηρίζουμε κάθε ειρηνευτική πρωτοβουλία» και ότι «εργαζόμαστε προς διαθρησκειακή συνεργασία», προσδιορίζοντας έναν ενεργό ρόλο των θεσμών.
Ξεχωριστή σημασία είχε και η ίδια η γλώσσα της ομιλίας του. Με λόγο θεσμικό, μεστό και βαθιά επεξεργασμένο, συνδύασε εκκλησιαστική παράδοση με σύγχρονο πολιτικό στοχασμό.
Η χρήση μιας υψηλής, αλλά απολύτως σαφούς ελληνικής γλώσσας, με αναφορές σε έννοιες, αξίες και ιστορικές σταθερές, ανέδειξε τη συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού και τη δύναμη του λόγου ως φορέα νοήματος και ευθύνης. Ο ίδιος, εξάλλου, εξήρε τη σημασία του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού, καθώς και της ελληνικής γλώσσας.
Ο απόηχος της ομιλίας εντοπίζεται ακριβώς σε αυτή τη συνολική παρέμβαση. Στο περιεχόμενο, αλλά και στον τρόπο που αυτό διατυπώθηκε. Ανέδειξε ότι η ειρήνη δεν είναι δεδομένη, ότι οι διεθνείς κανόνες απαιτούν στήριξη και ότι οι αξίες αποκτούν νόημα μόνο όταν εκφράζονται με σαφήνεια και εφαρμόζονται στην πράξη.
Τελικά, η ομιλία αυτή καταγράφεται ως ιστορική γιατί διατύπωσε με καθαρότητα το βασικό δίλημμα της εποχής. Ανάμεσα σε έναν κόσμο που καθορίζεται από συσχετισμούς ισχύος και σε έναν κόσμο που επιλέγει να στηρίζεται σε αρχές. Και το μήνυμα που αναδείχθηκε είναι σαφές. Η ειρήνη δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται.
Η επίσκεψη του Προκαθημένου της Ορθοδοξίας πραγματοποιήθηκε σε κλίμα βαθιάς θεσμικής και πνευματικής ανάτασης, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα.
Σύσσωμη η πολιτειακή, πολιτική και θρησκευτική ηγεσία της χώρας τίμησε τον Παναγιώτατο για τη διπλή επέτειο των 35 ετών της Πατριαρχικής του θητείας και των 65 ετών της ιερατικής του αποστολής.
Κατά την προσφώνησή του, ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, εξήρε την «πολύτιμη προσφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου στα πέρατα του κόσμου και του χρόνου».
Ο πρόεδρος της Βουλής παρομοίασε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως ένα «καράβι που διαπλέει τους αιώνες» και αφήνει πίσω του ένα λαμπρό ίχνος χαράσσοντας νέους φωτεινούς προορισμούς.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ