Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως η μεγαλύτερη πληγή στις σχέσεις είναι η εγκατάλειψη, η στιγμή που κάποιος φεύγει, απομακρύνεται ή σταματά να προσπαθεί.
Άρθρο της Βασιλικής Κούστα, Σύμβουλου Προσωπικής Ανάπτυξης*
Κι όμως, πολλές φορές αυτό που πονά περισσότερο δεν είναι η απουσία. Είναι η παρουσία χωρίς ουσιαστική επιλογή. Είναι να έχεις κάποιον δίπλα σου, αλλά να μην νιώθεις πραγματικά σημαντικός στη ζωή του. Να βρίσκεται εκεί σωματικά, αλλά συναισθηματικά να σε κρατά σε μια θέση αβεβαιότητας, όπου ποτέ δεν ξέρεις πραγματικά πόσο χώρο καταλαμβάνεις στην καρδιά.
Είναι σαν να βρίσκεσαι μέσα σε μια σχέση και παρ’ όλα αυτά να νιώθεις πως παραμένεις μια «εναλλακτική», μια συνθήκη που υπάρχει όσο βολεύει, μια παρουσία που δεν αγνοείται, αλλά ούτε και τοποθετείται πραγματικά σε προτεραιότητα.
Ο άλλος είναι εκεί, σου μιλά, μοιράζεται στιγμές και μπορεί ακόμα και να λέει πως σε αγαπά. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τη μεγαλύτερη σύγχυση, γιατί αν υπήρχε ξεκάθαρη αδιαφορία, ίσως όλα να ήταν πιο εύκολα, θα ήξερες τι συμβαίνει.
Όταν όμως κάποιος παραμένει στη ζωή σου χωρίς να σε επιλέγει ουσιαστικά, αρχίζεις να αμφισβητείς τον εαυτό σου, και αυτό φαίνεται στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας: στις αποφάσεις που παίρνονται χωρίς να λαμβάνεται πραγματικά υπόψη η δική σου θέση, στα σχέδια που μένουν πάντα ανοιχτά και «ευέλικτα» για όλους τους άλλους εκτός από εσένα, στις ανάγκες σου που ακούγονται αλλά σπάνια οδηγούν σε ουσιαστική αλλαγή.
Και δεν είναι πάντα θέμα αδιαφορίας, είναι όμως μια μορφή συναισθηματικής ασάφειας που σε εξαντλεί, γιατί σε κρατά σε μια διαρκή εσωτερική αναζήτηση για το πού πραγματικά βρίσκεσαι μέσα σε αυτή τη σχέση.
Γιατί η αβεβαιότητα σε αλλάζει και σε οδηγεί σε συνεχείς εσωτερικές ερωτήσεις όπως «μήπως ζητάω πολλά;», «μήπως πρέπει να κάνω περισσότερη υπομονή;», «μήπως αν προσπαθήσω λίγο περισσότερο, όλα αλλάξουν;».
Και κάπως έτσι, σχεδόν ανεπαίσθητα, αρχίζεις να συρρικνώνεις τον εαυτό σου, να προσαρμόζεσαι, να σωπαίνεις και να αντέχεις περισσότερα από όσα πραγματικά σου αξίζουν. Όχι απαραίτητα επειδή στο ζητά ο άλλος, αλλά επειδή φοβάσαι να αντικρίσεις την αλήθεια για το τι πραγματικά συμβαίνει μέσα σου και μέσα στη σχέση.
Το να προσαρμόζεσαι συνεχώς για να χωρέσεις στη ζωή κάποιου δεν σημαίνει ότι σε έχει επιλέξει πραγματικά, γιατί η σωστή σχέση δεν σε αφήνει να αμφιβάλλεις διαρκώς για τη θέση σου, δεν σε μικραίνει και δεν σε κρατά να ζεις με ψίχουλα συναισθηματικής βεβαιότητας.
Η αγάπη μπορεί να μην είναι πάντα εύκολη, αλλά όταν είναι αληθινή, δεν σε κάνει να νιώθεις προσωρινός άνθρωπος στη ζωή κάποιου.
Γιατί όταν κάποιος σε έχει πραγματικά επιλέξει, το αισθάνεσαι δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις διαρκώς την αξία σου και δεν φοβάσαι ότι οι ανάγκες σου θα θεωρηθούν υπερβολικές. Η παρουσία σου επηρεάζει αποφάσεις, τα συναισθήματά σου έχουν σημασία και οι ανάγκες σου γίνονται μέρος της σχέσης και όχι ένα «πρόβλημα» που πρέπει να διαχειριστεί ο άλλος. Αυτό σημαίνει ξεκάθαρη πρόθεση και συναισθηματική συνέπεια.
Εάν αυτό το άρθρο σε άγγιξε και θες να επικοινωνήσεις μαζί μου να μοιραστείς τις σκέψεις σου, μπορείς να το κάνεις στέλνοντας μου email Vasiliki.kousta@gmail.com ή στο messenger Vasiliki Kousta.
*Ονομάζομαι Βασιλική Κούστα και είμαι Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης (Life Coach) και ενεργειακή θεραπεύτρια Reiki. Παράλληλα, είμαι ραδιοφωνική παραγωγός με δική μου εκπομπή στη Δημοτική Ραδιοφωνία Τρίπολης (91.5 FM), όπου κάθε Παρασκευή 18:00–19:00 συζητώ θέματα που αφορούν την αυτογνωσία, τις σχέσεις και την προσωπική εξέλιξη.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ