ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι: Σε δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή παρεμβαίνει νεαρή γυναίκα. Απ’ την φωνή της καταλαβαίνει κανείς ότι η ηλικία της δεν ξεπερνάει τα 30 χρόνια. Επίσης, ακούγεται καλλιεργημένη, μιλά καλά ελληνικά, τα επιχειρήματα της είναι στοιχειοθετημένα και ο λόγος της έχει συγκρότηση.
Του Ζώη Μαρίνου
Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΕΧΕΙ μόλις αναφερθεί σε πρακτικές γνωστής εταιρείας σταθερής και κινητής τηλεφωνίας που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως εχθρικές προς τον πελάτη. Επισημαίνοντας, επιπλέον, ότι σε πολλές περιπτώσεις «όσο και να θέλουν να βοηθήσουν κάποιοι ευσυνείδητοι και φιλότιμοι υπάλληλοι είναι τέτοιες οι διαδικασίες που οφείλουν ν’ ακολουθήσουν ώστε άνετα θα τις παραλλήλιζε κανείς με τη χειρότερη μορφή αγκύλωσης του ελληνικού Δημοσίου…».
ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΛΕΙ να υπογραμμίσει παρεμβαίνοντας η νεαρή γυναίκα. Ότι πολλές μεγάλες εταιρείες έχουν τόσο ισχυροποιηθεί ώστε να θεωρούν εαυτούς -καθ’ υπερβολήν το λέμε- κράτος εν κράτει. Να μην υπακούουν σε κανόνες λογικής, ούτε εξυπηρέτησης και διευκόλυνσης των πελατών τους και να μην ακούν άλλη φωνή πέραν της δικής τους.
ΙΔΙΩΤΕΣ ΣΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟ, έγραφε τις προάλλες στην πρώτη της σελίδα αθηναϊκή εφημερίδα στηλιτεύοντας αυτήν ακριβώς της τακτική. Την οποία δεν ακολουθούν μόνο οι εταιρείες τηλεφωνίας. Το ίδιο κάνουν και οι Τράπεζες και οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της ενέργειας και γενικώς κάθε εταιρεία τέτοιου μεγέθους που να θεωρείται βραχίονας ενός ολιγοπωλιακού σχήματος.
ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΣΤΗ νεαρή γυναίκα. Που έλεγε σε πολύ ήρεμο τόνο -και γι’ αυτό πειστικό και αξιοπρόσεκτο- ότι πολύ συχνά ο καταναλωτής – συνδρομητής – πελάτης έρχεται ενώπιος ενωπίω με πολύπλοκες γραφειοκρατικές απαιτήσεις, με ατελείωτες αναμονές σε τηλεφωνικά κέντρα και αυτοματοποιημένα συστήματα που δυσκολεύουν, αντί να διευκολύνουν, την επικοινωνία.
ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ, οι ίδιες εταιρείες – κολοσσοί πολύ σπάνια παραδέχονται λάθη τους. Για εκείνες πάντα υπαίτιος είναι ο πελάτης τον οποίο αντιμετωπίζουν από πάνω και με εκνευριστική φιλυποψία.
ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ μιλάμε για αδικαιολόγητες χρεώσεις, για παραπλανητικές τακτικές (άλλα σού λένε προφορικά και άλλα περιγράφουν τα «ψιλά γράμματα» των συμβολαίων, κάτι που αντιλαμβάνεσαι ενώ στο μεταξύ έχεις υπογράψει…), για αιφνίδιες και πολύωρες ή ακόμα και πολυήμερες διακοπές των υπηρεσιών τους και ούτω καθεξής.
ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΗ φαντασία. Όλα αυτά συναρτώνται ευθέως με την εν γένει διάρθρωση της αγοράς. Με την απουσία όχι μόνο ελέγχων αλλά και σοβαρών θεσμικών αντίβαρων ώστε ο καταναλωτής όταν αισθάνεται ότι αδικείται, ότι είναι θύμα της αλαζονείας μιας μεγάλης εταιρείας να μπορεί κάπου ν’ αποταθεί και να βρει μιας μορφής προστασία.
Η ΑΚΡΟΑΤΡΙΑ ΘΕΛΗΣΕ να παρέμβει στην ραδιοφωνική εκπομπή για να δείξει ότι εκεί που άλλοτε είχαμε ένα Δημόσιο απρόσωπο, αυταρχικό και όχι σπάνια τελματωμένο στον ανορθολογισμό και στη δυσκινησία, αποκτήσαμε πολλά μικρά «Δημόσια» που τελικά μάς κάνουν -το ίδιο και χειρότερα- τον βίο αβίωτο.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ