Του Ζώη Μαρίνου
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΙΘΑΝΟΝ να είναι άσχετη με το θέμα μας. Αν και τα μίντια ποτέ δεν είναι άσχετα με διεργασίες που σημειώνονται στη δημόσια σφαίρα. Πάντα έχουν ένα μερίδιο ευθύνης. Και φυσικά, σε πολλές περιπτώσεις, ευθύνονται αποφασιστικά για παθογένειες που μας κυκλώνουν. Και μια εξ αυτών, θα το πούμε γρήγορα και χωρίς περιστροφές, είναι η απόλυτη επικράτηση των θερμοκέφαλων σε κάθε πεδίο της δημόσιας ζωής. Και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, με κορυφαία παραδείγματα τον Τραμπ, τον Νετανάχιου κι όλους τους γνωστούς ιεροκήρυκες του ακραίου λόγου.
ΚΑΤ’ ΑΡΧΑΣ, ΤΙ ΣΗΜΑΝΕΙ θερμοκέφαλος; Ανοίγουμε το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών: «Εκείνος που χαρακτηρίζεται από οξυθυμία, οργή, ο ευέξαπτος, ο ευερέθιστος, ο παρορμητικός και συχνά ο απερίσκεπτος». Ο νταής, θα προσθέταμε εμείς. Ο μάγκας. Εδώ είμαστε. Κοιτάξτε γύρω σας. Σχεδόν παντού η εποχή ευνοεί τον θυμωμένο, εκείνον που έχει πάντα λυμένο το ζωνάρι για καβγά, τον ισοπεδωτικό, με κύριο θύμα της ισοπεδωτικής συμπεριφοράς του τον ρεαλισμό και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Απ’ την λογική και τον διάλογο έως το δίκαιο και τη σωφροσύνη στα οποία ο θερμόαιμος ακραίος, εν τούτοις, καταφεύγει κάποιες φορές αλλά μόνο αλά καρτ. Όταν, δηλαδή, τον βολεύει.
Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ η εποχή που επελαύνουν οι πάσης φύσεως, αναστήματος και εκτοπίσματος «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Οι αχαλίνωτα εγωιστές και γενικώς όσοι έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και νομίζουν ότι κατέχουν την μια και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.
ΕΝΩ, ΚΑΤ’ ΑΝΤΙΔΙΑΣΤΟΛΗ οι μειλίχιοι θεωρούνται αδύναμοι, οι ευγενείς μπαίνουν στην κατηγορία «παρωχημένοι» αν όχι «αγαθοί/αγαθιάρηδες» με την αρνητική φόρτιση του όρου και όσοι διατηρούν ακόμη κάποιες ευαισθησίες όπως π.χ. ο σεβασμός στην διαφορετική άποψη ή στην όποια διαφορετικότατα παραγκωνίζονται ως μαλθακοί και άτολμοι…
ΣΥΖΗΤΟΥΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ με κάποιον που θεωρείται στην πατρίδα μας άνθρωπος των Γραμμάτων. «Έχει ‘τοξικοποιηθεί’ ο δημόσιος λόγος», μάς έλεγε. «Δεν αναφέρομαι μόνο στον πολιτικό λόγο. Αναφέρομαι γενικώς στο λόγο που εκφέρεται δημόσια όπου πλέον όλο και λιγότεροι έχουν την υπομονή ν’ ακούσουν -πόσο μάλλον ν’ αντέξουν- κάτι που πηγαίνει κόντρα στις αντιλήψεις τους, χωρίς να εκραγούν και χωρίς ν’ αφορίσουν». Άδικο δεν έχει.
ΠΙΘΑΝΟΝ ΕΤΣΙ ΝΑ ήταν πάντα και πιθανόν έτσι θα είναι και στο διηνεκές. Οι κραυγές του νταή θ’ ακούγονται πάντα περισσότερο απ’ την ηρεμία που προϋποθέτει ένας πολιτισμένος και ορθολογικός διάλογος. Ακόμα κι έτσι όμως, η επικράτηση των θερμοκέφαλων εξηγεί πολλά απ’ όσα βλέπουμε γύρω μας και για τα οποία συχνά αναζητούμε άλλες αιτίες, ψάχνουμε καλομελετημένους σχεδιασμούς και στρατηγικές ενώ στην ουσία δεν μιλά τίποτα άλλα παρά η ψυχοσύνθεση ενός παλληκαρά και η εμμονικά επιθετική φύση του.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ