Τι θα γίνει όταν το 30% των αναποφάσιστων εκλογέων κατασταλάξει;

Του Ζώη Μαρίνου

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ πολιτικούς αναλυτές, δεν είναι βέβαιο ότι οι επόμενες εθνικές εκλογές θα καταλήξουν στην εικόνα δυναμικής των κομμάτων που αποτυπώνεται σήμερα στις δημοσκοπήσεις. Ίσως να έχουμε εκπλήξεις, λένε. Εκπλήξεις που θ’ ανατρέψουν συθέμελα το πολιτικό σκηνικό. Που στηρίζουν αυτή τη πιθανολόγηση τους; Στις ίδιες τις δημοσκοπήσεις. Οι οποίες συστηματικά τοποθετούν ένα 30% των εκλογέων σε κατηγορίες με ασαφείς προθέσεις προτίμησης. Παραδείγματος χάριν, «δεν έχω αποφασίσει», «δεν απαντώ» και ούτω καθεξής.

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ όταν αυτό το 30% θα κατασταλάξει; Και, κυρίως, τι θα συμβεί εάν επαληθευτούν οι εκτιμήσεις εκείνων που επιμένουν ότι όσοι αποφεύγουν να τοποθετούνται ευθέως στα ερωτηματολόγια των δημοσκόπων είναι μάλλον απίθανο ν’ ανήκουν στην κυβερνώσα παράταξη; Οι δημοσκοπήσεις δεν λένε όλη την αλήθεια, επιμένουν οι ίδιοι αναλυτές. Φέρ’ ειπείν, πολύ πρόσφατα ο δημοσιογράφος Θανάσης Λάλας έλεγε στη δημόσια τηλεόραση ότι είναι εντελώς άκαιρη η συζήτηση περί (δυνητικών) μετεκλογικών συνεργασιών μιας και ουδείς είναι σε θέση να προδικάσει τι αποτέλεσμα θα βγάλουν οι επόμενες κάλπες.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ κάτι τέτοιο; Δηλαδή, μια ακραία αναντιστοιχία των εκτιμήσεων που δίνουν οι δημοσκοπήσεις και του εκλογικού αποτελέσματος. Ρωτήσαμε τις προάλλες παλαίμαχο πολιτικό που έχει περισσότερα από 15 χρόνια αφότου αποσύρθηκε απ’ την κεντρική πολιτική σκηνή. Η απάντηση του ήταν «ναι». Για δυο λόγους, όπως έσπευσε να διευκρινίσει. Πρώτον, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχώς προσθέτει νέες κατηγορίες πολιτών στα ήδη μεγάλα κοινά των δυσαρεστημένων απ’ την πολιτική της. 

ΚΟΙΝΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ δεσπόζουσες θέσεις έχουν οι αγρότες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρέμποροι και τα νεανικά κοινά. Επίσης, η ακρίβεια που επί τουλάχιστον πέντε χρόνια αφαιμάζει το εισόδημα των μεσαίων και χαμηλότερων στρωμάτων είναι ένας ακόμα λόγος αποστασιοποίησης ή έκφρασης δυσφορίας για τις εν γένει επιδόσεις της κυβέρνησης. Άρα, υπάρχει κόσμος που μετεωρίζεται. Μεγάλες κατηγορίες εκλογέων που αμφιταλαντεύονται αν δεν έχουν οριστικά γυρίσει την πλάτη στην παράταξη της Νέας Δημοκρατίας. Εν τούτοις, η Ν.Δ. έχει χρόνο -και μάλιστα αρκετό- να προσεταιριστεί όσους είναι σήμερα δυσαρεστημένοι.  

ΩΣΤΟΣΟ, ΚΑΙ ΕΔΩ βρίσκεται ο δεύτερος λόγος για τον οποίο είναι δύσκολο να προεξοφληθεί το αποτέλεσμα των επόμενων εθνικών εκλογών, τα πιθανά νέα κόμματα που θρυλείται ότι θα ιδρυθούν σύντομα (Τσίπρας, Καρυστιανού) δεν θ’ απευθύνονται μόνο στο μετεωριζόμενο 30% των εκλογέων αλλά και στις δεξαμενές υφιστάμενων κομμάτων που η ηγεσίες τους πολιτικά δεν πείθουν. Άρα, οι νέοι παίκτες θα δημιουργήσουν και νέα δεδομένα. Άλλη μια μεταβλητή, δηλαδή, που ίσως οδηγήσει σε άρδην αναδιάταξη των κομματικών συσχετισμών τους επόμενους μήνες.  

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ότι οι δημοσκόποι, κάποιοι το παραδέχονται, όλο και λιγότερο βρίσκουν πολίτες πρόθυμους ν’ απαντήσουν στις ερωτήσεις τους. Και κατά κανόνα, εικασία είναι αυτό, όσοι εξ αυτών δέχονται ν’ απαντήσουν είναι πιο πιθανό -ανεξάρτητα απ’ την πρόθεση ψήφου- ν’ ανήκουν ιδεολογικά σε κάποιο απ’ τα λεγόμενα συστημικά κόμματα. Άρα, η πιθανότητα να δούμε θεαματικές διαφοροποιήσεις στο πολιτικό τοπίο όταν θ’ αποφασίσουν όσοι σήμερα είναι αναποφάσιστοι ή να εκφραστούν όσοι σήμερα το αποφεύγουν, δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Αυτό προσπαθούν να πουν κάποιες φωνές οι οποίες ωστόσο σκεπάζονται απ’ τον συνήθη θόρυβο των καθημερινών πολιτικών καβγάδων.