Η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ γιορτάζει φέτος ένα σημαντικό ορόσημο: 120 χρόνια από την επίσημη ίδρυσή της το 1906, στο ιστορικό σημείο της γωνίας Sherbrooke και Clark, όπου κάποτε βρισκόταν η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας.
Σε άρθρο της στην Montreal Gazette η ομογενής δημοσιογράφος και συγγραφέας Toula Drimonis προσεγγίζει με σεβασμό και ευαισθησία τους εορτασμούς μ’ ένα εξαιρετικό άρθρο υπό τον τίτλο «120 χρόνια μετά, η Ελληνική Κοινότητα συνεχίζει να ακμάζει».
ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ TOULA DRIMONIS ΣΤΗΝ MONTREAL GAZETTE
“Η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ ετοιμάζεται να μοιραστεί την κληρονομιά της με όλους τους πολίτες του Μόντρεαλ μέσα από επετειακές εκδηλώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Το να ζει κανείς σε μια παλιά πόλη — ιδίως σε μία όπου κύματα μεταναστών έχουν γίνει δεκτά και έχουν ενσωματωθεί στον διαρκώς εξελισσόμενο κοινωνικό της ιστό — σημαίνει ότι κάθε γωνιά του δρόμου κρύβει περισσότερες ιστορίες από εκείνες που φαίνονται με μια πρώτη ματιά.
Αυτές ήταν οι σκέψεις μου όταν πρόσφατα βρέθηκα στο Hotel10, στη συμβολή των οδών Sherbrooke και Clark, σε μια τρίγλωσση συνέντευξη Τύπου για την έναρξη των εορτασμών για τα 120 χρόνια της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ (HCGM).
Για τους Έλληνες του Μόντρεαλ, αυτή δεν είναι απλώς μια ακόμη γωνιά της πόλης. Είναι το σημείο όπου ιδρύθηκε επίσημα η Ελληνική Κοινότητα του Μόντρεαλ το 1906 — εκεί όπου στεκόταν ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδας από τις αρχές της δεκαετίας του 1920, μέχρι που καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1986.
Σε εκείνη την εκκλησία παρακολουθούσα ελληνικό σχολείο τα Σαββατοκύριακα όταν ήμουν παιδί. Τότε οι γονείς μου είχαν και διαχειρίζονταν εστιατόρια στη Βόρεια Ακτή του Μόντρεαλ. Παρότι ζούσαμε στο Boisbriand και ο πατέρας μου εργαζόταν επίσης τα Σαββατοκύριακα — και παρά την απελπισμένη μου επιθυμία να μείνω σπίτι και να βλέπω κινούμενα σχέδια — με πήγαινε και με έφερνε από το σχολείο κάθε Σάββατο. Δεν ήταν ποτέ θέμα προς συζήτηση.
«Αυτός ο ιερός χώρος είναι όπου χιλιάδες Έλληνες μετανάστες βαπτίστηκαν, παντρεύτηκαν» και τελικά κηδεύτηκαν, δήλωσε η Justine Fragoulis-Argyris, πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής της 120ής επετείου. «Μετανάστες που εκδιώχθηκαν από τη χώρα τους λόγω πολέμου και φτώχειας, οι οποίοι ήρθαν στο Μόντρεαλ χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς πόρους, και αντιμετώπισαν τους παγωμένους ανέμους του ποταμού St. Lawrence.»
Είναι βέβαιο ότι η κοινότητα των 65.000 μελών όχι μόνο άντεξε το κρύο, αλλά έβαλε βαθιές ρίζες, συμβάλλοντας οικονομικά, πολιτιστικά (και βεβαίως γαστρονομικά) με την πάροδο των ετών, όπως τόσες άλλες κοινότητες.
Η αρχειακή συλλογή του McCord Museum περιλαμβάνει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, τραβηγμένη τον χειμώνα του 1914, που δείχνει έναν Έλληνα του Μόντρεαλ ονόματι C.D. Metraskos στο Mount Royal να κρατά ένα μεγάλο έλκηθρο με ελληνική σημαία. Η εικόνα αυτή με κάνει πάντα να χαμογελώ, γιατί είναι ταυτόχρονα τόσο «Μόντρεαλ» και τόσο ελληνική — συμβολίζει το πώς οι μετανάστες ενσωματώθηκαν γρήγορα στη ζωή του Κεμπέκ χωρίς να ξεχάσουν την καταγωγή τους.
Η ευγνωμοσύνη και η υπερηφάνεια ήταν διάχυτες στην εκδήλωση για το ορόσημο της κοινότητας.
«Μακάρι να μπορούσα να πω σε εκείνους τους πρώτους Έλληνες που έφτασαν εδώ», δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής της HCGM, George Tsantritzos, «ότι 120 χρόνια μετά είμαστε ακόμη εδώ, προσφέροντας ταυτόχρονα όσα περισσότερα μπορούμε σε ένα Κεμπέκ που τους άνοιξε τις πόρτες και τις καρδιές του».
Αν και ο θρύλος θέλει τον πρώτο Έλληνα Καναδό να ήταν ένας ναυτικός ονόματι Juan de Fuca (Ιωάννης Φωκάς), που έφτασε στον Καναδά το 1592, η πρώτη καταγεγραμμένη άφιξη Έλληνα μετανάστη στο Μόντρεαλ σημειώθηκε το 1843.
«Θα μπορούσε άραγε εκείνος και όλοι όσοι τον ακολούθησαν», αναρωτήθηκε ο πρόεδρος της HCGM, Basile Angelopoulos, «να είχαν ονειρευτεί ποτέ ότι χρόνια αργότερα αυτή η κοινότητα θα μπορούσε να πραγματοποιεί γενική συνέλευση εξ ολοκλήρου στην ελληνική γλώσσα, όταν γενιές επί γενεών έχουν περάσει;»
Πράγματι, η ικανότητα της κοινότητας να διατηρεί την πολιτιστική και γλωσσική της κληρονομιά, περιτριγυρισμένη από τα γαλλικά και τα αγγλικά, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της. Είναι μια κληρονομιά που επιθυμεί να μοιραστεί με όλους τους Μοντρεαλέζους μέσα από πολυάριθμες εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους”.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ