#culture
Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης
Η αφετηρία βρίσκεται στο κλασικό βουκολικό δράμα «Γκόλφω» του Σπυρίδωνα Περεσιάδη, ενός από τα πλέον εμβληματικά θεατρικά έργα της νεότερης ελληνικής γραμματείας.
Στην εποχή όπου η ταχύτητα και η φασαρία κυριαρχούν, είναι σπουδαίο ότι τα Καλογεράκια επιλέγουν να κοιτάξουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Να στραφούν στο παρελθόν, να αφουγκραστούν τις φωνές των ανθρώπων που προηγήθηκαν και να τις φέρουν ξανά στο σήμερα με έναν ήσυχο, σχεδόν καινούργιο και συγκινητικό τρόπο.
Το νέο τους concept album, «Γκόλφω», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες, δεν είναι απλώς ένα ακόμα EP. Είναι μια πράξη μνήμης, ένα μουσικό ντοκουμέντο, ένα έργο βαθιά προσωπικό και συγκινητικό αριστούργημα που δεν γινόταν να περάσει χωρίς να μιλήσουμε γι’ αυτό.
Η αφετηρία βρίσκεται στο κλασικό βουκολικό δράμα «Γκόλφω» του Σπυρίδωνα Περεσιάδη, ενός από τα πλέον εμβληματικά θεατρικά έργα της νεότερης ελληνικής γραμματείας.
Όμως η σχέση των αδελφών Καλογεράκη με το έργο δεν είναι μόνο καλλιτεχνική, αλλά είναι και οικογενειακή. Στο επίκεντρο του άλμπουμ βρίσκεται η μορφή της Στεφανούλας Καλογεράκη, θείας των δημιουργών, η οποία το 1952 συμμετείχε σε ανέβασμα της «Γκόλφως» στις Αρχάνες Ηρακλείου. Η φωνή της, καταγεγραμμένη από τον Ανδρέα Καλογεράκη, λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στις εποχές. Αφηγείται, απαγγέλλει και μεταφέρει μια αυθεντικότητα που δεν μπορεί να αναπαραχθεί τεχνητά.
Ο Μιχάλης Καλογεράκης μελοποίησε τρία αποσπάσματα από το έργο για τις ανάγκες της ομώνυμης θεατρικής παράστασης σε σκηνοθεσία της Έλενας Καλαϊτζή και της Ίνγκριντ Κουτσουρέλη, η οποία παρουσιάστηκε από τη θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού Συλλόγου «Αναγέννησις» Ακράτας στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του συλλόγου. Από αυτή τη δημιουργική αφετηρία γεννήθηκε ένας ολόκληρος δίσκος που καταφέρνει να υπερβεί τον ρόλο της θεατρικής μουσικής και να σταθεί αυτόνομα ως ένα ολοκληρωμένο έργο.
Η μεγάλη δύναμη της «Γκόλφως» βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ισορροπεί ανάμεσα στην αφήγηση και το τραγούδι. Με χιούμορ, τρυφερότητα, ρομαντισμό αλλά και ένταση, οι δημιουργοί χτίζουν έναν κόσμο που μοιάζει να έρχεται από μια άλλη εποχή, χωρίς ποτέ να ακούγεται παρωχημένος. Αντίθετα, η μουσική τους μοιάζει να αποδεικνύει ότι οι ανθρώπινες ιστορίες δεν έχουν ηλικία. Ο έρωτας, η απώλεια, η προσμονή, η μνήμη παραμένουν διαχρονικά βιώματα.
Οι ενορχηστρώσεις αντλούν διακριτικά από την ελληνική παράδοση, όπως ακριβώς ταιριάζει στο σύμπαν του Περεσιάδη. Το μπουζούκι, το μαντολίνο, το λαούτο, το κλαρίνο και το ακορντεόν συνυπάρχουν οργανικά με μια σύγχρονη αισθητική παραγωγής. Ο Αλέξανδρος Κούρος, αναλαμβάνοντας πιάνο, τύμπανα, κρουστά, μπάσο, κιθάρες και τη μουσική παραγωγή, συμβάλλει καθοριστικά στη δημιουργία ενός ηχητικού περιβάλλοντος που αποπνέει ζεστασιά, λεπτομέρεια και σεβασμό σε αυτό το πολύτιμο υλικό.
Ιδιαίτερη αξία έχουν και οι συμμετοχές του Αργύρη Μπακιρτζή, της Νεφέλης Φασούλη, της Άλκηστις Ζιρώ και του Χρήστου Κραγιόπουλου, ενώ η πολυπληθής χορωδία ενισχύει το συλλογικό και σχεδόν τελετουργικό στοιχείο του έργου. Όλοι υπηρετούν το κεντρικό όραμα χωρίς να το επισκιάζουν, συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός ενιαίου αφηγήματος που μόνο να το απολαύσεις μπορείς.
Παρακολουθώ την πορεία των Καλογεράκηδων από την πρώτη στιγμή που τους άκουσα, πριν από περίπου δώδεκα χρόνια, στην 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου. Από το «Αυτοί παιδί μου δεν» μέχρι σήμερα, κάθε τους δισκογραφική δουλειά επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για δύο από τις πιο ξεχωριστές δημιουργικές φωνές της γενιάς τους. Με συνέπεια, φαντασία και καλλιτεχνικό θάρρος, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα απολύτως αναγνωρίσιμο προσωπικό σύμπαν.
Μετά τα «Παραμύθια της Μελπομένης», η «Γκόλφω» έρχεται να αποδείξει πως η καλλιτεχνική τους αναζήτηση δεν περιορίζεται σε φόρμες και εποχές. Αντίθετα, διευρύνεται συνεχώς, φωτίζοντας πρόσωπα, λέξεις και ιστορίες που κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στον θόρυβο της σύγχρονης πραγματικότητας.
Γι’ αυτό και είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ένα μόνο τραγούδι από τον δίσκο. Η «Γκόλφω» δεν λειτουργεί αποσπασματικά. Είναι ένα έργο που ζητά να ακουστεί ολόκληρο, από την αρχή μέχρι το τέλος. Να βιωθεί ως μια ενιαία εμπειρία. Να αφεθείς στον ρυθμό του, στις αφηγήσεις του, στις σιωπές του. Αν έχεις τον χρόνο, καλό είναι να το ακούς ολόκληρο αυτό το άλμπουμ, δεν έχει κανένα νόημα να σου πω πως το εκείνο ή το άλλο τραγούδι ξεχωρίζει γιατί είναι απόλαυση όλη η δουλειά αυτή στο σύνολο της.
Σε μια εποχή ανούσιας φασαρίας, η «Γκόλφω» έρχεται σαν μια ήρεμη αλλά βαθιά ουσιαστική υπενθύμιση να μας πει πως η τέχνη μπορεί ακόμη να συγκινεί χωρίς να κραυγάζει. Τα Καλογεράκια δεν δημιουργούν απλώς όμορφα τραγούδια. Διασώζουν μνήμες, επανασυστήνουν πρόσωπα και μας θυμίζουν ότι το παρελθόν εξακολουθεί να έχει κάτι πολύτιμο να μας πει.. Αυτά τα παιδιά εκτός από ταλαντούχα, έχουν μία παραπάνω αξία γιατί φωτίζουν στην εποχή μας λέξεις και ανθρώπους που φέρνουν από το παρελθόν στο σήμερα!
Ένα άλμπουμ σπάνιας ευαισθησίας και αισθητικής πληρότητας. Ένα μικρό αριστούργημα!
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ