Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου, 2026

Ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ: Η μάχη για το Κογκρέσο, η δοκιμασία Τραμπ και η κρίσιμη εξίσωση για την Ελλάδα

Οικονομία, πόλεμος στο Ιράν, μεταναστευτικό και πολιτική πόλωση διαμορφώνουν το εκλογικό σκηνικό.

Οι Δημοκρατικοί επιδιώκουν να ανακτήσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου, οι Ρεπουμπλικανοί ποντάρουν στη συσπείρωση του MAGA, ενώ η Αθήνα παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξελίξεις για τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, τα F-35 και την Ανατολική Μεσόγειο.

Οι ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν κάτι πολύ περισσότερο από μια αναμέτρηση για την ανανέωση της σύνθεσης του Κογκρέσου. Συνιστούν την πρώτη μεγάλη πολιτική δοκιμασία για τη δεύτερη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ και θα καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό τα περιθώρια άσκησης της εξουσίας του κατά τα επόμενα δύο χρόνια.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η μάχη για τον έλεγχο των δύο νομοθετικών σωμάτων, της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας. Οι Δημοκρατικοί επιδιώκουν να ανακτήσουν τουλάχιστον τη μία από τις δύο πλειοψηφίες, δημιουργώντας θεσμικά αντίβαρα στον Λευκό Οίκο.

Αντίθετα, οι Ρεπουμπλικανοί επιχειρούν να διατηρήσουν τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, επενδύοντας στη συσπείρωση της εκλογικής βάσης του κινήματος MAGA και στην πολιτική επιρροή του Αμερικανού προέδρου.

Η αναμέτρηση διεξάγεται σε ένα περιβάλλον έντονης οικονομικής και γεωπολιτικής αβεβαιότητας.

Το κόστος ζωής, οι δασμοί, η ενεργειακή ακρίβεια, ο πόλεμος στο Ιράν, η μεταναστευτική πολιτική και η αυξανόμενη πολιτική πόλωση συνθέτουν ένα σύνθετο εκλογικό σκηνικό, στο οποίο η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε εκλογική επιτυχία της αντιπολίτευσης.

Η οικονομία ως καθοριστικός παράγοντας της κάλπης

Η οικονομία παραμένει το ισχυρότερο κριτήριο με βάση το οποίο αξιολογούν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι την κυβέρνηση Τραμπ. Ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος επέστρεψε στον Λευκό Οίκο με κεντρική υπόσχεση την οικονομική ανάκαμψη, την ενίσχυση της αμερικανικής παραγωγής και την αποκατάσταση της αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών.

Ωστόσο, η καθημερινότητα των πολιτών εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από ανησυχίες για τις τιμές των τροφίμων, το κόστος της στέγασης, την ενέργεια και την υγειονομική περίθαλψη. Οι Δημοκρατικοί επιχειρούν να μετατρέψουν αυτές τις ανησυχίες σε πολιτικό μήνυμα, συνδέοντας τις οικονομικές πιέσεις με τις επιλογές της κυβέρνησης.

Η πολιτική των δασμών αποτελεί ένα από τα βασικά πεδία αντιπαράθεσης. Οι Ρεπουμπλικανοί υποστηρίζουν ότι η προστασία της εγχώριας παραγωγής και η αναδιαμόρφωση των εμπορικών σχέσεων μπορούν να ενισχύσουν την αμερικανική οικονομία. Οι Δημοκρατικοί, από την πλευρά τους, προειδοποιούν για τις πιθανές επιπτώσεις στις τιμές των προϊόντων και στο κόστος που επωμίζονται οι καταναλωτές.

Ο επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Βουλή, Χακίμ Τζέφρις, επιχειρεί να συνδέσει την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης με την ανάγκη προστασίας των κοινωνικών παροχών και της πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη.

Στον αντίποδα, ο πρόεδρος της Βουλής, Μάικ Τζόνσον, υπερασπίζεται τις οικονομικές επιλογές της κυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι η συνέχιση της πολιτικής της αποτελεί προϋπόθεση για τη σταθερότητα και την ανάπτυξη.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι οι ψηφοφόροι δεν αξιολογούν μόνο τους μακροοικονομικούς δείκτες.

Αξιολογούν κυρίως το διαθέσιμο εισόδημά τους και το κατά πόσο αισθάνονται ότι μπορούν να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις. Αυτή η προσωπική οικονομική εμπειρία μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για την τελική εκλογική συμπεριφορά.

Ο πόλεμος στο Ιράν και η δοκιμασία του «Πρώτα η Αμερική»

Η πολεμική σύγκρουση με το Ιράν προσθέτει μια ιδιαίτερα κρίσιμη παράμετρο στην πολιτική εξίσωση. Οι επιπτώσεις στις διεθνείς αγορές ενέργειας, η στρατιωτική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και το ενδεχόμενο ευρύτερης αποσταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής έχουν μετατρέψει την εξωτερική πολιτική σε ζήτημα άμεσου εσωτερικού ενδιαφέροντος.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε οικοδομήσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του ταυτότητας στην υπόσχεση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα απέφευγαν νέες μακροχρόνιες στρατιωτικές εμπλοκές στο εξωτερικό. Η εξέλιξη του πολέμου δημιουργεί, επομένως, ένα πολιτικό παράδοξο για την κυβέρνησή του.

Οι Δημοκρατικοί επιχειρούν να αναδείξουν την αντίφαση ανάμεσα στο σύνθημα «Πρώτα η Αμερική» και στην πραγματικότητα μιας στρατιωτικής σύγκρουσης με διεθνείς και οικονομικές συνέπειες για τους Αμερικανούς πολίτες.

Οι Ρεπουμπλικανοί, αντίθετα, προτάσσουν την ανάγκη προστασίας των αμερικανικών συμφερόντων, της ασφάλειας των συμμάχων και της αποτρεπτικής ισχύος των ΗΠΑ.

Το ζήτημα έχει ιδιαίτερη σημασία και για το εσωτερικό του κινήματος MAGA. Η εκλογική συμμαχία που στήριξε τον Τραμπ περιλαμβάνει τόσο ψηφοφόρους που υποστηρίζουν μια ισχυρή αμερικανική στρατιωτική παρουσία όσο και πολίτες που αντιτίθενται στις εξωτερικές επεμβάσεις και θεωρούν ότι οι αμερικανικοί πόροι πρέπει να κατευθύνονται πρωτίστως στο εσωτερικό της χώρας.

Η διαχείριση αυτής της αντίφασης αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πολιτικές προκλήσεις του προέδρου.

Μετανάστευση και πολιτισμική σύγκρουση: Το όπλο των Ρεπουμπλικανών

Οι Ρεπουμπλικανοί εξακολουθούν να επενδύουν σε ζητήματα που αποτέλεσαν βασικούς πυλώνες της πολιτικής επιστροφής του Τραμπ: τη μετανάστευση, την ασφάλεια των συνόρων, την εγκληματικότητα και την πολιτισμική αντιπαράθεση.

Ο πρόεδρος επιχειρεί να παρουσιάσει τις εκλογές ως επιλογή ανάμεσα στη συνέχιση της πολιτικής του και στην επιστροφή των Δημοκρατικών στην εξουσία, συνδέοντας την αντιπολίτευση με την προοδευτική Αριστερά.

Στο πλαίσιο αυτό, η πολιτική παρουσία του δημάρχου της Νέας Υόρκης, Ζόραν Μαμντάνι, αξιοποιείται από τους Ρεπουμπλικανούς ως μέσο πολιτικής αντιπαράθεσης. Η στρατηγική τους είναι να ταυτίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους Δημοκρατικούς υποψηφίους με τις πιο προοδευτικές θέσεις του κόμματος, ακόμη και όταν οι ίδιοι ακολουθούν μετριοπαθέστερη πολιτική γραμμή.

Η επιτυχία αυτής της τακτικής θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη συμμετοχή. Οι Ρεπουμπλικανοί χρειάζονται υψηλή κινητοποίηση των ψηφοφόρων που στήριξαν τον Τραμπ, ενώ οι Δημοκρατικοί πρέπει να προσελκύσουν ανεξάρτητους και πολίτες που δεν συμμετέχουν συστηματικά στις ενδιάμεσες εκλογές.

Οι δημοσκοπήσεις και η αριθμητική του Κογκρέσου

Η εθνική εικόνα των δημοσκοπήσεων αποτελεί ένδειξη της πολιτικής δυναμικής, αλλά δεν αρκεί για να προβλέψει την τελική σύνθεση του Κογκρέσου.

Σύμφωνα με τον μέσο όρο του RealClearPolling που επικαλείται το δημοσίευμα, οι Δημοκρατικοί εμφανίζονταν στο 51,5% και οι Ρεπουμπλικανοί στο 43,1%, με διαφορά 8,4 ποσοστιαίων μονάδων. Η συγκεκριμένη μέτρηση αφορά τη γενική πρόθεση ψήφου και όχι την κατανομή των εδρών.

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων ανανεώνονται και οι 435 έδρες. Το εκλογικό σύστημα και η γεωγραφική κατανομή των ψηφοφόρων καθιστούν ιδιαίτερα κρίσιμες τις αναμετρήσεις σε περιφέρειες όπου οι δύο παρατάξεις εμφανίζουν μικρές διαφορές.

Στη Γερουσία η κατάσταση είναι διαφορετική. Οι Ρεπουμπλικανοί ξεκινούν από πλεονεκτική θέση, με 53 έδρες έναντι 47 της δημοκρατικής πλευράς, συμπεριλαμβανομένων των δύο ανεξάρτητων γερουσιαστών που συνεργάζονται με τους Δημοκρατικούς.

Για να αποκτήσουν τον έλεγχο του σώματος, οι Δημοκρατικοί χρειάζονται καθαρό κέρδος τεσσάρων εδρών, καθώς σε περίπτωση ισοψηφίας 50-50 η καθοριστική ψήφος ανήκει στον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς.

Η αριθμητική αυτή εξηγεί γιατί η μάχη της Γερουσίας είναι πολύ πιο σύνθετη από την εθνική αναμέτρηση.

Οι πολιτείες που θα κρίνουν το αποτέλεσμα

Ορισμένες πολιτείες συγκεντρώνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς μπορούν να καθορίσουν την τελική ισορροπία στη Γερουσία.

Στο Τέξας, η αναμέτρηση του Δημοκρατικού Τζέιμς Ταλαρίκο με τον Ρεπουμπλικανό Κεν Πάξτον αποτελεί μια από τις σημαντικότερες πολιτικές δοκιμασίες για τους Δημοκρατικούς σε μια παραδοσιακά συντηρητική πολιτεία.

Στο Μέιν, η Ρεπουμπλικανή γερουσιαστής Σούζαν Κόλινς αντιμετωπίζει τον Δημοκρατικό Τρόι Τζάκσον. Η αναμέτρηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω του μετριοπαθούς πολιτικού προφίλ που έχει οικοδομήσει η Κόλινς και της προσπάθειας των Ρεπουμπλικανών να διατηρήσουν την παρουσία τους σε πολιτείες με πιο σύνθετες εκλογικές ισορροπίες.

Στο Μίσιγκαν, η οικονομία της βιομηχανικής ζώνης, η απασχόληση, οι εμπορικές πολιτικές και η στάση απέναντι στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή αποτελούν βασικούς παράγοντες της εκλογικής συμπεριφοράς.

Σημαντικές αναμετρήσεις καταγράφονται επίσης στη Βόρεια Καρολίνα, στο Οχάιο και στην Αλάσκα, ενώ η Αϊόβα και το Κάνσας παρακολουθούνται ως ενδείξεις πιθανών ευρύτερων πολιτικών μετατοπίσεων.

Ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το Νιου Χάμσαϊρ, όπου ο Δημοκρατικός Κρις Πάπας διεκδικεί την εκλογή του στη Γερουσία απέναντι στον Ρεπουμπλικανό Τζον Σουνούνου.

Τα τρία σενάρια για την επόμενη ημέρα και τον Τραμπ

Το αποτέλεσμα των εκλογών μπορεί να διαμορφώσει τρεις βασικές πολιτικές εξελίξεις.

Πρώτο σενάριο: Δημοκρατική πλειοψηφία στη Βουλή και Ρεπουμπλικανική στη Γερουσία.

Πρόκειται για ένα σενάριο που θα περιόριζε σημαντικά τα νομοθετικά περιθώρια του Τραμπ, χωρίς να ανατρέπει συνολικά τους θεσμικούς συσχετισμούς υπέρ του. Οι Δημοκρατικοί θα αποκτούσαν τη δυνατότητα να ξεκινήσουν κοινοβουλευτικές έρευνες, να οργανώσουν ακροάσεις και να ασκήσουν αυξημένο έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία.

Ο Χακίμ Τζέφρις θα μπορούσε να αναλάβει την προεδρία της Βουλής, αποκτώντας ιστορική θέση ως ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος του σώματος.

Δεύτερο σενάριο: Δημοκρατικός έλεγχος και των δύο σωμάτων.

Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε τη μεγαλύτερη θεσμική ήττα για τον Τραμπ. Η νομοθετική του ατζέντα θα συναντούσε σοβαρά εμπόδια, ενώ η Γερουσία θα αποκτούσε κεντρικό ρόλο στον έλεγχο των κυβερνητικών και δικαστικών διορισμών.

Παράλληλα, οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να ενισχύσουν σημαντικά την κοινοβουλευτική εποπτεία της κυβέρνησης.

Τρίτο σενάριο: Διατήρηση της πλειοψηφίας των Ρεπουμπλικανών και στα δύο σώματα.

Σε αυτή την περίπτωση, ο Τραμπ θα διατηρούσε ευνοϊκότερο πολιτικό περιβάλλον για την προώθηση των κυβερνητικών του πρωτοβουλιών. Μια εκλογική επικράτηση θα ενίσχυε επίσης τη θέση του στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και θα έστελνε μήνυμα ότι η εκλογική συμμαχία του MAGA εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρή δυναμική.

Σε κάθε περίπτωση, οι ενδιάμεσες εκλογές θα επηρεάσουν και τη διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών ενόψει του 2028. Για τους Δημοκρατικούς, το αποτέλεσμα θα αποτελέσει αξιολόγηση της αντιπολιτευτικής τους στρατηγικής. Για τους Ρεπουμπλικανούς, θα είναι μια δοκιμασία της δυνατότητας του κόμματος να διατηρήσει τη δυναμική του Τραμπ και πέρα από την προσωπική του υποψηφιότητα.

Η ελληνική εξίσωση: Κογκρέσο, Τουρκία και Ανατολική Μεσόγειος

Για την Αθήνα, οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές έχουν ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία. Η σύνθεση του νέου Κογκρέσου θα επηρεάσει τους πολιτικούς συσχετισμούς σε ζητήματα που συνδέονται άμεσα με την ελληνική εξωτερική πολιτική, την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου και τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Η Ελλάδα έχει επενδύσει διαχρονικά στη διατήρηση διακομματικών σχέσεων με μέλη της Βουλής και της Γερουσίας. Η στρατηγική αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική σε μια περίοδο κατά την οποία ο Λευκός Οίκος δίνει μεγάλο βάρος στις προσωπικές σχέσεις μεταξύ ηγετών και στις απευθείας διμερείς διαπραγματεύσεις.

Το σημαντικότερο πεδίο ενδιαφέροντος παραμένει η Τουρκία.

Η προοπτική επανένταξης της Άγκυρας στο πρόγραμμα των F-35, οι κυρώσεις που συνδέονται με την αγορά των ρωσικών συστημάτων S-400, οι αμυντικές συμφωνίες και η αμερικανική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελούν ζητήματα στα οποία το Κογκρέσο μπορεί να ασκήσει ουσιαστική επιρροή.

Ο Λευκός Οίκος διατηρεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής, ωστόσο η νομοθετική εξουσία διαθέτει σημαντικά εργαλεία παρέμβασης. Μπορεί να επηρεάσει τις αμυντικές πιστώσεις, να θέσει όρους σε εξοπλιστικές συμφωνίες και να ασκήσει πολιτική πίεση στην κυβέρνηση.

Η αλλαγή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας στη Βουλή ή στη Γερουσία θα μπορούσε, συνεπώς, να μεταβάλει τον τρόπο με τον οποίο εξετάζονται τα ζητήματα που αφορούν την Τουρκία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι μια δημοκρατική πλειοψηφία θα οδηγήσει αυτομάτως σε αυστηρότερη αμερικανική στάση απέναντι στην Άγκυρα. Αντίστοιχα, η διατήρηση του ελέγχου από τους Ρεπουμπλικανούς δεν συνεπάγεται εγκατάλειψη των ελληνικών θέσεων.

Η ελληνοαμερικανική παρουσία και οι πολιτικές συμμαχίες

Ιδιαίτερη σημασία έχει η παρουσία πολιτικών ελληνικής καταγωγής στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα.

Ο Κρις Πάπας αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, καθώς η διεκδίκηση της έδρας της Γερουσίας στο Νιου Χάμσαϊρ θα μπορούσε να ενισχύσει την εκπροσώπηση της ελληνοαμερικανικής κοινότητας στο ανώτερο νομοθετικό σώμα.

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, η Ντίνα Τάιτους από τη Νεβάδα διατηρεί ενεργό παρουσία σε ζητήματα ελληνικού και κυπριακού ενδιαφέροντος. Από τη ρεπουμπλικανική πλευρά, ο Γκας Μπιλιράκης από τη Φλόριντα συγκαταλέγεται στους σταθερούς υποστηρικτές των ελληνικών και κυπριακών θέσεων, ενώ η Νικόλ Μαλλιωτάκη από τη Νέα Υόρκη διατηρεί σημαντική πολιτική παρουσία στο κόμμα της.

Στην ίδια ευρύτερη πολιτική εξίσωση εντάσσονται και άλλοι πολιτικοί ελληνικής καταγωγής, όπως ο Μάικ Χαριδόπουλος και ο Τζίμι Πατρώνης στη Φλόριντα.

Ωστόσο, η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό των ελληνοαμερικανών πολιτικών. Μεγαλύτερη σημασία έχει η συμμετοχή τους σε κρίσιμες επιτροπές, όπως οι Επιτροπές Εξωτερικών Υποθέσεων, Ενόπλων Δυνάμεων και Πιστώσεων, καθώς και η δυνατότητά τους να διατηρούν αποτελεσματικούς διαύλους επικοινωνίας με την ηγεσία και των δύο κομμάτων.

Για την ελληνική διπλωματία, η διακομματική προσέγγιση παραμένει αναγκαία. Η Αθήνα δεν έχει συμφέρον να ταυτίσει τις στρατηγικές της επιλογές με μία μόνο αμερικανική πολιτική παράταξη, αλλά να διατηρήσει σταθερές συμμαχίες ανεξάρτητα από την εκλογική έκβαση.

Τι σημαίνει το αποτέλεσμα για την Αθήνα

Η επόμενη ημέρα στην Ουάσιγκτον θα έχει άμεση σημασία για την ελληνική διπλωματία, καθώς οι αμερικανικές επιλογές για τη Μέση Ανατολή, την Τουρκία, την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ επηρεάζουν συνολικά το περιβάλλον ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου.

Μια αλλαγή πλειοψηφίας στη Βουλή θα μπορούσε να ενισχύσει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβέρνησης Τραμπ και να δημιουργήσει νέα περιθώρια συζήτησης για την αμερικανική πολιτική απέναντι στην Τουρκία.

Από την άλλη πλευρά, η διατήρηση του ελέγχου από τους Ρεπουμπλικανούς θα επέτρεπε στον Λευκό Οίκο να κινείται με μεγαλύτερη θεσμική άνεση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα απουσιάζουν οι εσωκομματικές διαφοροποιήσεις ή οι παρεμβάσεις υπέρ των ελληνικών θέσεων.

Το βασικό ζητούμενο για την Αθήνα είναι να διασφαλίσει ότι τα ζητήματα ελληνικού και κυπριακού ενδιαφέροντος θα παραμείνουν ψηλά στην αμερικανική ατζέντα, ανεξάρτητα από την πολιτική σύνθεση του Κογκρέσου.

Η επόμενη ημέρα της Ουάσιγκτον και το μήνυμα για το 2028

Οι ενδιάμεσες εκλογές δεν αλλάζουν τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Καθορίζουν, όμως, το εύρος της πολιτικής και θεσμικής ισχύος του για το υπόλοιπο της θητείας του.

Μια ήττα στη Βουλή ή στη Γερουσία θα υποχρεώσει τον Ντόναλντ Τραμπ να προσαρμόσει τη στρατηγική του, να διαπραγματευτεί με την αντιπολίτευση και να αντιμετωπίσει αυξημένο κοινοβουλευτικό έλεγχο. Αντίθετα, η διατήρηση των σημερινών συσχετισμών θα του προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων.

Για τους Δημοκρατικούς, η κάλπη αποτελεί ευκαιρία να αποδείξουν ότι μπορούν να μετατρέψουν τη δυσαρέσκεια για την οικονομία και τις κυβερνητικές επιλογές σε πραγματική πολιτική δυναμική. Για τους Ρεπουμπλικανούς, είναι μια δοκιμασία της αντοχής του MAGA και της ικανότητας του Τραμπ να διατηρεί την επιρροή του στο σύνολο του κόμματος.

Για την Ελλάδα, όμως, το διακύβευμα είναι διαφορετικό και εξίσου σημαντικό: με ποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα χρειαστεί να συνεργαστεί η Αθήνα, ποια πρόσωπα θα διαμορφώνουν τις αποφάσεις στην Ουάσιγκτον και πόσο ισχυρά θα παραμείνουν τα θεσμικά αντίβαρα σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων.

Η κάλπη του Νοεμβρίου θα κρίνει, επομένως, όχι μόνο την πολιτική ισχύ του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και τις ισορροπίες που θα καθορίσουν την αμερικανική στρατηγική έως το 2028. Και για την Αθήνα, η κατανόηση αυτών των ισορροπιών αποτελεί κρίσιμο στοιχείο της διπλωματικής της στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο.

Διαβάστε επίσης:

Don't Miss