Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης
Η νέα σεζόν έχει τον δικό της τρόπο να μας καλεί να χαμηλώσουμε λίγο τους ρυθμούς. Οι μέρες μικραίνουν, η θερμοκρασία πέφτει, οι βόλτες αποκτούν διαφορετικό ρυθμό και εκείνες οι μικρές στιγμές που μένουμε στο σπίτι μοιάζουν ξαφνικά πιο πολύτιμες.
Και τι καλύτερο από ένα καλό βιβλίο για παρέα;
Ένα βιβλίο που ανοίγει έναν καινούργιο κόσμο, μια ιστορία που μας ταξιδεύει, ένας ήρωας που μπορεί να μας γίνει συντροφιά για μερικές σελίδες ή ένας συγγραφέας που μας κάνει να δούμε γνώριμα πράγματα από μια διαφορετική ματιά. Κι αν δίπλα υπάρχει μια ζεστή σοκολάτα, ένα τσάι ή ο αγαπημένος μας καφές, τόσο το καλύτερο.
Αυτή τη νέα αναγνωστική σεζόν, το Greek Vision ξεφυλλίζει τις νέες και ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες και προτείνει βιβλία Ελλήνων συγγραφέων που αξίζει να βάλουμε στη λίστα μας.
Βιβλία διαφορετικά μεταξύ τους, με διαφορετικές ιστορίες, γραφές και κόσμους, αλλά με έναν κοινό παρονομαστή: την ανάγκη μας να διαβάσουμε, να ταξιδέψουμε μέσα από τις λέξεις και να κρατήσουμε λίγο χρόνο μόνο για εμάς.
Από τις σελίδες ενός μυθιστορήματος μέχρι τις ιστορίες που μένουν μαζί μας πολύ μετά το τέλος της ανάγνωσης, αυτές είναι οι προτάσεις μας για τη νέα σεζόν.
Διαλέξτε το δικό σας βιβλίο, φτιάξτε κάτι ζεστό και… καλή ανάγνωση!
Κώστας Ακρίβος | Βάρδια στον Μόμπι-Ντικ
6+1 σημειώματα για τη Φάλαινα του Χέρμαν Μέλβιλ
Τι κρύβεται στη σκοτεινή καρδιά του καπετάνιου Αχαάβ; Γιατί ο Μέλβιλ μοιάζει να προειδοποιεί διαρκώς τον αναγνώστη για όσα πρόκειται να συμβούν; Τι σχέση έχει ο Μόμπι-Ντικ με τον Όμηρο και την ελληνική γραμματεία; Και τι μπορεί να μας αποκαλύψει σήμερα ένα έργο που, σχεδόν δύο αιώνες μετά τη δημοσίευσή του, εξακολουθεί να διαβάζεται και να ερμηνεύεται ξανά και ξανά;
Ο Κώστας Ακρίβος πιάνει τη δική του «βάρδια» πάνω στο εμβληματικό έργο του Χέρμαν Μέλβιλ και επιχειρεί μια δημιουργική συνομιλία μαζί του. Στο Βάρδια στον Μόμπι-Ντικ: 6+1 σημειώματα για τη Φάλαινα του Χέρμαν Μέλβιλ, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, ο συγγραφέας επιστρέφει σε ένα από τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών όχι για να το «εξηγήσει», αλλά για να ανοίξει καινούργιους δρόμους ανάγνωσης.
Οι επτά σημειώσεις του λειτουργούν σαν μια προσωπική περιήγηση στα βάθη του Μόμπι-Ντικ: στη φιλία, στα ταξίδια, στη γλώσσα, στις εμμονές των ηρώων, στις κρυφές αναφορές και, κυρίως, στη μαγεία που δημιουργείται όταν ένας σύγχρονος αναγνώστης επιστρέφει σε ένα κλασικό έργο με καινούργια μάτια.
Γιατί στα μεγάλα βιβλία δεν έχει σημασία μόνο τι διαβάζουμε, αλλά και γιατί, πώς και τι ανακαλύπτουμε κάθε φορά που επιστρέφουμε στις σελίδες τους.
Εκδόσεις Μεταίχμιο, σελ.128
Γιάννης Τσιαντής | Πετροκάραβα
Ένα παλιό, φθαρμένο γράμμα του 1948 γίνεται η αφορμή για το ταξίδι του Γιάννη Τσιαντή στα Πετροκάραβα. Ο πατήρ Ισίδωρος, ορφανός από παιδί, αναζητά τις ρίζες της ζωής του, τη μητέρα του Αθανασία και τα πρόσωπα που συνδέθηκαν με μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Από τον πόλεμο και τον Εμφύλιο μέχρι τα δύσκολα μεταπολεμικά χρόνια, η αφήγηση περνά από τις παιδουπόλεις και το Αναμορφωτήριο Κηφισιάς στη Μακρόνησο, τη Χίο, το παλιό Τρίκερι και το Παρίσι. Οι ήρωες κουβαλούν τραύματα, απώλειες και σιωπές, ενώ αναζητούν απαντήσεις σε ερωτήματα που έμειναν για χρόνια χωρίς δικαίωση.
Ο Τσιαντής δεν επιχειρεί να γράψει ένα ιστορικό βιβλίο. Επιλέγει να φωτίσει τη Μεγάλη Ιστορία μέσα από τις μικρές, προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων που βρέθηκαν μέσα στη δίνη της. Ένα γράμμα ενός μελλοθάνατου, μια φωτογραφία, ένα προσωπικό αντικείμενο, ένα απόσπασμα παλιάς εφημερίδας γίνονται κομμάτια ενός παζλ που καλεί τον αναγνώστη να συναρμολογήσει μια εποχή. Τα Πετροκάραβα είναι ένα αφήγημα μνήμης, με «άρωμα πέτρας και θάλασσας», όπως υποδηλώνει και ο ίδιος ο συγγραφέας. Ένα ταξίδι σε πρόσωπα και τόπους που κουβαλούν ακόμη τα σημάδια μιας ταραγμένης Ελλάδας, αλλά και μια υπενθύμιση ότι πίσω από τις ημερομηνίες, τις μάχες και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα υπήρχαν άνθρωποι.
Άνθρωποι που αγάπησαν, φοβήθηκαν, αντιστάθηκαν, χάθηκαν, περίμεναν. Άνθρωποι που έγραψαν ίσως το τελευταίο τους γράμμα στη μητέρα ή στη σύντροφό τους χωρίς να γνωρίζουν αν κάποιος θα το διαβάσει ποτέ. Το μυθιστόρημα καταφέρνει να ξαναφέρει στην επιφάνεια τις παραμερισμένες σελίδες της Ιστορίας και τις φωνές εκείνων που κινδύνεψαν να ξεχαστούν. Με τις φωτογραφίες και τα ιστορικά τεκμήρια να παρεμβάλλονται στην αφήγηση, ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί απλώς μια ιστορία. Καλείται να κοιτάξει τα ίχνη μιας εποχής και να αναζητήσει μέσα σε αυτά τους ανθρώπους που την έζησαν.
Ένα μυθιστόρημα για τη μνήμη, την ταυτότητα και την ανάγκη της αλήθειας να επιστρέφει στην επιφάνεια.
Εκδόσεις Μετρονόμος, σελ. 268
Αλεξάνδρα Παπαδημητρίου | Η Οθόνη που Έγινε Παράθυρο
Μπορεί μια οθόνη να γίνει παράθυρο; Μπορεί η τεχνολογία να μετατραπεί από ένα απλό εργαλείο σε έναν δρόμο προς την επικοινωνία, τη γνώση και τη συμμετοχή;
Η Αλεξάνδρα Παπαδημητρίου στο βιβλίο της Η Οθόνη που Έγινε Παράθυρο, από τις Εκδόσεις Φυλάτος, επιχειρεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα μέσα από την επιστήμη, την εμπειρία και μια βαθιά ανθρώπινη ματιά. Με αφετηρία την υποστηρικτική τεχνολογία και τον ρόλο της στην εκπαίδευση, το βιβλίο φωτίζει τις δυνατότητες που ανοίγονται για τα παιδιά με αναπηρία. Η οθόνη εδώ δεν λειτουργεί ως εμπόδιο ανάμεσα στο παιδί και τον κόσμο. Αντίθετα, μπορεί να γίνει φωνή, μέσο επικοινωνίας, εργαλείο μάθησης και γέφυρα συμμετοχής.
Η συγγραφέας, έχοντας η ίδια εγκεφαλική παράλυση, γνωρίζει από προσωπική εμπειρία τι σημαίνει να αναζητάς τρόπους ώστε οι δυνατότητές σου να μπορούν να εκφραστούν. Έχοντας σπουδάσει στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έχοντας εξειδικευτεί στην Ειδική Αγωγή, συνδυάζει την επιστημονική γνώση με το προσωπικό της βίωμα.
Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια μελέτη για την υποστηρικτική τεχνολογία. Είναι ένα βιβλίο για το δικαίωμα κάθε παιδιού να συμμετέχει, να επικοινωνεί και να μαθαίνει όπως είναι. Ιδιαίτερη θέση στην έκδοση έχει και η προσωπική μαρτυρία της Μαρίας Βαρσαμά, η οποία περιγράφει πώς η γνωριμία της με την Αλεξάνδρα και η απόφαση της τελευταίας να γράψει το βιβλίο λειτούργησαν ως μια αμφίδρομη διαδικασία έμπνευσης και ενδυνάμωσης.
Η Οθόνη που Έγινε Παράθυρο είναι μια πρόσκληση να δούμε την εκπαίδευση διαφορετικά. Να αφήσουμε πίσω την αντίληψη ότι όλα τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν με τον ίδιο τρόπο και να αναγνωρίσουμε ότι η πραγματική συμπερίληψη ξεκινά όταν δημιουργούμε τις συνθήκες ώστε κάθε παιδί να μπορεί να βρει τον δικό του τρόπο να εκφράζεται και να συμμετέχει.
Ένα βιβλίο για την εκπαίδευση, την τεχνολογία και τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης. Κυρίως όμως, ένα βιβλίο που μας θυμίζει πως μερικές φορές ένα παράθυρο ανοίγει εκεί ακριβώς όπου εμείς βλέπαμε μόνο μια οθόνη.
Εκδόσεις Φυλάτος, σελ. 100
Μαίρη Μικέ | Κρατήρες: Μυθικοί μονόλογοι
Τι θα συνέβαινε αν οι μορφές της αρχαίας μυθολογίας μπορούσαν να μιλήσουν ξανά; Όχι για να επαναλάβουν τις παλιές τους ιστορίες, αλλά για να συνομιλήσουν με τον σημερινό κόσμο, τις δικές μας απώλειες, τα τραύματα, τις αγωνίες και τις ελπίδες μας;
Σε αυτή την ιδέα μοιάζει να στηρίζεται το ιδιαίτερο λογοτεχνικό σύμπαν των Κρατήρων της Μαίρης Μικέ, μιας συλλογής μυθικών μονολόγων που συνομιλεί δημιουργικά με τη μυθολογική παράδοση και μεταφέρει γνώριμα πρόσωπα και σύμβολα σε ένα απρόβλεπτο, σύγχρονο και πολυσημικό τοπίο.
Η συλλογή χωρίζεται σε τρία μέρη: Νερό, Φωτιά και Ουρανός. Τα τρία στοιχεία λειτουργούν σαν διαφορετικές πύλες προς έναν κόσμο όπου το μυθικό και το σύγχρονο συναντιούνται και η αρχαία ιστορία αποκτά καινούργιο νόημα. Στο Νερό, η Τυρώ, ο ποταμός Σκάμανδρος και η Δαναΐδα Υπερμνήστρα μιλούν μέσα από σκηνοθεσίες που άλλοτε απειλούν, άλλοτε οδηγούν στον θάνατο και άλλοτε προσφέρουν ανακούφιση και ζωή. Το νερό γίνεται όνειρο, τάφος, κάθαρση, μνήμη και φορέας ιστοριών. Στη Φωτιά, κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο Ήφαιστος, ο μυθικός τεχνίτης και δημιουργός της ασπίδας του Αχιλλέα. Γύρω του οι μυθικές μορφές αποκτούν νέα φωνή και ξεφεύγουν από τα όρια των αρχαίων αφηγήσεων, οδηγώντας τον ίδιο τον θεό της φωτιάς σε έναν στοχασμό πάνω στην τέχνη, την αναπαράσταση και την ανθρώπινη εμπειρία. Και στον Ουρανό, η Λαοδίκη, η Ερμιόνη και οι Πλειάδες χαράζουν μια διαφορετική διαδρομή, από τον Άδη μέχρι τα άστρα, ολοκληρώνοντας έναν κύκλο που κινείται ανάμεσα στη γη, τον θάνατο, τη μνήμη και την υπέρβαση.
Η βία, η απώλεια και το πένθος συνυπάρχουν με την ελπίδα και την αγάπη. Ναυάγια, μολύβδινοι ουρανοί και εικόνες καταστροφής συναντούν τη γονιμότητα, την τρυφερότητα και τη δυνατότητα μιας νέας αρχής. Η Μαίρη Μικέ, Ομότιμη Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο ΑΠΘ, δημιουργεί στους Κρατήρες ένα βιβλίο που δεν αντιμετωπίζει τη μυθολογία ως κάτι μουσειακό ή μακρινό. Αντίθετα, την ξαναφέρνει στο παρόν και αναζητά μέσα στις αρχαίες μορφές τις δικές μας σύγχρονες ιστορίες.
Διαβάζοντας τους Κρατήρες, κατάλαβα πως είναι ένα βιβλίο που χρειάζεται χρόνο. Για να ακολουθήσει κανείς τις αναφορές, τις μεταφορές, τους αντικατοπτρισμούς και τις ανατροπές του. Και κυρίως για να ανακαλύψει πώς οι παλιοί μύθοι μπορούν ακόμη να μιλήσουν για όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Ένα βιβλίο για όσους αγαπούν τη μυθολογία, αλλά και για εκείνους που θέλουν να τη συναντήσουν ξανά μέσα από μια εντελώς διαφορετική, σύγχρονη ματιά.
Εκδόσεις Gutenberg, σελ. 147
Πάνος Δημάκης | Χίλιες και δύο λέξεις
Τι σχέση μπορεί να έχουν τα κυδώνια με τα Χανιά, τα σύκα με το συκώτι, οι συννυφάδες με τις νυφίτσες και η ομίχλη με τη μούχλα; Και πώς γίνεται η έκφραση «υπό την αιγίδα» να κρύβει πίσω της… μια κατσίκα;
Αν σας φαίνονται παράξενες αυτές οι ερωτήσεις, ο Πάνος Δημάκης έχει τις απαντήσεις.
Στο Χίλιες και δύο λέξεις, από τις Εκδόσεις Διόπτρα, ο συγγραφέας και γνωστός ως «Γεράκι» του τηλεπαιχνιδιού γνώσεων The Chase του Mega, συνεχίζει το γλωσσικό ταξίδι που ξεκίνησε με το Χίλιες και μία λέξεις, αυτή τη φορά ανοίγοντας ακόμη περισσότερες πόρτες στον κόσμο της ελληνικής γλώσσας.
Αφήνοντας για λίγο στην άκρη τα ρήματα και τα παράγωγά τους, εξερευνά λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά και τις τοποθετεί σε διαφορετικές θεματικές ενότητες: αγάπη και έρωτας, χρώματα, χρήμα, φρούτα και λαχανικά, ζώα, αθλήματα και ουράνια στοιχεία. Κάθε λέξη κρύβει και μια ιστορία. Μια διαδρομή μέσα στους αιώνες, μια απρόσμενη συγγένεια, μια αλλαγή στη σημασία ή μια σύνδεση με την αρχαία ελληνική γλώσσα που πιθανότατα δεν είχαμε φανταστεί.
Ο Δημάκης ακολουθεί αυτές τις διαδρομές με τρόπο άμεσο και διασκεδαστικό, συνδυάζοντας ετυμολογία, ιστορία, μυθολογία, ποπ κουλτούρα και χιούμορ. Έτσι, κάτι που θα μπορούσε εύκολα να μοιάζει με ένα γλωσσικό εγχειρίδιο μετατρέπεται σε ένα απολαυστικό παιχνίδι ανακάλυψης. Και κάπου ανάμεσα στις λέξεις που λέμε καθημερινά χωρίς δεύτερη σκέψη, ανακαλύπτουμε κάτι σημαντικό, η γλώσσα δεν είναι απλώς ένας τρόπος να επικοινωνούμε, αλλά κουβαλά μαζί της ιστορία, μνήμη, πολιτισμό και έναν ολόκληρο τρόπο να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.
Το Χίλιες και δύο λέξεις είναι ένα βιβλίο για όσους αγαπούν την ελληνική γλώσσα, αλλά και για όσους θέλουν απλώς να μάθουν κάτι καινούργιο χωρίς να αισθανθούν ότι κάθισαν ξανά στα θρανία. Ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί σε μικρές δόσεις, λέξη τη λέξη, και κάθε τόσο να μας κάνει να σταματάμε και να λέμε: «Μα, πώς δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό;»
Εκδόσεις Διόπτρα, σελ. 232
Ευαγγελία Ευσταθίου | Το γυάλινο ρόδο
Μερικές φορές η φυγή μοιάζει με τη μοναδική διέξοδο. Μέχρι τη στιγμή που το παρελθόν αποφασίζει να σε ακολουθήσει. Η Εμμανουέλα Μαράντη δεν υπήρξε ποτέ ένα ανέμελο παιδί. Μεγαλωμένη μέσα σε οικογενειακές θύελλες, έμαθε να αντιμετωπίζει τα αδιέξοδα φεύγοντας. Ύστερα από ένα ισχυρό συναισθηματικό σοκ, αναζητά την ηρεμία και καταφεύγει σε ένα μοναστήρι της Ηπείρου, προσπαθώντας να αφήσει πίσω της όσα την πλήγωσαν.
Όμως το παρελθόν δεν είναι έτοιμο να την αφήσει. Ένας άγνωστος ψυχοπαθής, γνωστός ως «ο Φονιάς με τα Μαύρα Ρόδα», έχει βάλει την Εμμανουέλα στο στόχαστρο. Την ίδια στιγμή, ο υπαστυνόμος της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών Νίκολας Κάραλης αναλαμβάνει να την προστατεύσει.
Κάπου ανάμεσα στην απειλή και την προστασία, οι δύο ήρωες θα βρεθούν αντιμέτωποι όχι μόνο με έναν επικίνδυνο αντίπαλο, αλλά και με τα δικά τους μυστικά, τις πληγές του παρελθόντος και τα συναισθήματα που γεννιούνται απρόσμενα.
Η Ευαγγελία Ευσταθίου στήνει ένα σκηνικό όπου το αστυνομικό μυστήριο συναντά το δράμα, τον έρωτα και την αγωνία. Οι αποκαλύψεις έρχονται σταδιακά, οι ισορροπίες ανάμεσα στους χαρακτήρες αλλάζουν και ο αναγνώστης καλείται να ακολουθήσει μια ιστορία όπου τίποτα δεν είναι απολύτως όπως φαίνεται. Το Γυάλινο Ρόδο είναι ένα μυθιστόρημα με έντονη ατμόσφαιρα και δυνατούς χαρακτήρες. Η Εμμανουέλα, εύθραυστη σαν γυαλί αλλά ταυτόχρονα αποφασισμένη να επιβιώσει, βρίσκεται στο κέντρο μιας ιστορίας όπου η αγάπη, ο φόβος, η εμμονή και η ανάγκη για λύτρωση μπλέκονται επικίνδυνα.
Με μυστήριο, ανατροπές, δράση, έντονα συναισθήματα και μια ερωτική ιστορία που εξελίσσεται παράλληλα με την αστυνομική πλοκή, το βιβλίο προσφέρει εκείνη την αναγνωστική εμπειρία που σε κάνει να θέλεις να γυρίσεις «μόνο μία ακόμη σελίδα» και τελικά, να φτάσεις μέχρι το τέλος.
Η Ευαγγελία Ευσταθίου, που έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα για τα μυθιστορήματά της, γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται ως δασκάλα στη δημόσια εκπαίδευση. Η αγάπη της για το βιβλίο την οδήγησε από νωρίς στη συγγραφή, αρχικά παραμυθιών και στη συνέχεια διηγημάτων και μυθιστορημάτων.
Στο Γυάλινο Ρόδο, τα ροδοπέταλα δεν είναι απλώς σύμβολο ομορφιάς. Κρύβουν σκοτάδι, αίμα, μυστικά και μια ιστορία όπου η αγάπη μπορεί να γίνει καταφύγιο αλλά και κίνδυνος…
Εκδόσεις Μίνωας, σελ. 768
Χ. Α. Χωμενίδης – Δεκατρία
Το Δεκατρία του Χ. Α. Χωμενίδη είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που καταφέρνει να ξαναζωντανέψει μία ολόκληρη εποχή με αριστοτεχνικό τρόπο!
Η αφετηρία είναι βαθιά προσωπική. Οι γονείς του συγγραφέα γνωρίζονται και ερωτεύονται στην Αθήνα του 1957, σε ένα ραντεβού στο Τσίρκο της Μόσχας. Εννέα χρόνια αργότερα, στις 3 Αυγούστου 1966, γεννιέται ο Χρήστος. Από εκεί ξεκινά μια μεγάλη βουτιά στα πρώτα δεκατρία χρόνια της ζωής του, μέχρι το 1979. Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού ξεδιπλώνεται όχι μόνο η ιστορία μιας οικογένειας, αλλά και η ιστορία μιας Ελλάδας που αλλάζει. Η δικτατορία, η πρώιμη Μεταπολίτευση, οι κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις, οι συνήθειες, οι σχέσεις, οι γειτονιές και οι άνθρωποι μιας άλλης Αθήνας περνούν μέσα από την αφήγηση χωρίς να μετατρέπονται σε ένα απλό ιστορικό χρονικό.
Είναι μια Αθήνα που μυρίζει μπακάλικο και ζαχαροπλαστείο, που περνά από τη Φωκίωνος Νέγρη, τη Δροσοπούλου και την Πατησίων, που γεμίζει από κινηματογράφους, θέατρα, τραγούδια και πρόσωπα. Μια Αθήνα που μπορεί να μοιάζει μακρινή, αλλά επιβιώνει στη μνήμη όσων την έζησαν και στη φαντασία όσων θέλουν να γνωρίσουν μια Ελλάδα που διαμορφωνόταν μέσα στις μεγάλες αλλαγές του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.
Ο Χωμενίδης κινείται ανάμεσα στην αλήθεια της προσωπικής ανάμνησης και στη δύναμη της λογοτεχνίας. Οι οικογενειακές ιστορίες συναντούν τη μεγάλη Ιστορία, τα προσωπικά βιώματα συνομιλούν με τα γεγονότα μιας ολόκληρης χώρας και η παιδική ματιά επιτρέπει στα πράγματα να αποκτούν άλλοτε χιούμορ, άλλοτε τρυφερότητα και άλλοτε μια πιο βαθιά συγκίνηση. Το Δεκατρία μπορεί να διαβαστεί ως συνέχεια της Νίκης, χωρίς όμως να χρειάζεται να έχει προηγηθεί η ανάγνωσή της. Εκεί όπου η Νίκη φωτίζει τη ζωή της μητέρας του, το νέο βιβλίο στρέφει το βλέμμα στα δικά του πρώτα χρόνια. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια αφήγηση ενηλικίωσης, αλλά ταυτόχρονα και για μια λογοτεχνική ανασύνθεση μιας Ελλάδας που υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει μέσα από τις μνήμες, τις εικόνες και τους συνειρμούς της.
Στις σελίδες του, βλέπουμε πώς μια προσωπική ανάμνηση μπορεί ξαφνικά να γίνει κοινή μνήμη. Πώς μια οικογενειακή ιστορία μπορεί να ξυπνήσει εικόνες μιας πόλης και μιας εποχής που δεν ζήσαμε ή που είχαμε ξεχάσει. Και πώς ένας συγγραφέας μπορεί να παραμείνει πιστός στην πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα να δημιουργεί τον δικό του λογοτεχνικό μύθο.
Το Δεκατρία είναι ένα βιβλίο για τα παιδικά χρόνια, την οικογένεια, τη μνήμη και την ενηλικίωση, αλλά και για μια Αθήνα που αλλάζει μαζί με τους ανθρώπους της.
Εκδόσεις Πατάκη, σελ. 320
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ