Η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης εκφράζει τη λύπη της για τον θάνατο του ακλόνητου υποστηρικτή και ευεργέτη της κοινότητας Τάσου Ρέβη.
Ο Πρόεδρος της Κοινότητας Μουσικής (GCM) Βασίλης Παπαστεργιάδης, στο άκουσμα του θανάτου του, δήλωσε:
«Ήξερα το όνομα εδώ και πολύ καιρό, καθώς ήταν πυλώνας της κοινότητάς μας. Αυτά που είχα ακούσει ήταν μόνο ένα κλάσμα αυτών που ανακάλυψα όταν τον γνώρισα από κοντά.»
Ήταν δύσκολες εποχές το 2008, όταν το Πανεπιστήμιο La Trobe βρισκόταν στη διαδικασία κατάργησης του προγράμματος EKEME. Το Πανεπιστήμιο είχε προσλάβει νομικούς συμβούλους υψηλού επιπέδου.
Ο Τάσος ανέλαβε προσωπικά την πρόκληση να αγωνιστεί για τα Ελληνικά Αρχεία εκ μέρους όλων μας. Προσέλαβε δικηγόρους και στη συνέχεια προσέγγισε εμένα για να βοηθήσω.
Ήταν μερικά δύσκολα χρόνια που τράβηξαν την προσοχή μας σε δικαστικές διαδικασίες. Ο Τάσος παρέμεινε αποφασισμένος. Σιωπηλός, μιλούσε ελάχιστα, αλλά αυτά που έλεγε είχαν βαρύτητα. Χρηματοδότησε αυτή τη δικαστική διαμάχη για όλους μας. Τα αρχεία μας κινδύνευαν να χαθούν για πάντα. Ένας θησαυρός που θα μπορούσε να μείνει θαμμένος για πάντα.
Θυμάμαι ακόμα τη δικαστική διαμεσολάβηση σαν να ήταν χθες. Ο Τζο Τσαλανίδης ήταν επίσης εκεί. Ο Τάσος, ένας ταπεινός μετανάστης, στάθηκε απέναντι σε έναν κολοσσό πανεπιστημίου. Ο Τάσος ήταν σταθερός και στάθηκε όρθιος. Ζήτησε τη συμβουλή μας, άκουσε και μετά έδρασε.
Καταλήξαμε σε μια συμφωνία που διασφάλιζε ότι η ιστορία μας παρέμενε άθικτη. Η κληρονομιά μας στην πολυπολιτισμική μας κοινωνία θα συνέχιζε να αποτελεί μέρος αυτής της συζήτησης. Τα αρχεία διασώθηκαν.
Όταν το όνειρο για την κατασκευή ενός 15όροφου πολιτιστικού κέντρου για την Ελληνική Κοινότητα της Μελβούρνης άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά, ο Τάσος ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που τηλεφώνησα.
Πριν προλάβω να τελειώσω ζητώντας υποστήριξη, αμέσως και χωρίς δισταγμό υποσχέθηκε 50.000 δολάρια.
Μέχρι τότε δεν είχαμε παραδώσει χώμα ούτε είχαμε ξεκινήσει την κατασκευή. Άνθρωποι σαν τον Τάσο ονειρεύονταν κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους.
Λίγα χρόνια αργότερα, θα εκπροσωπούσα προσωπικά τον Τάσο στις δικές του νομικές υποθέσεις. Επισκεπτόμουν συχνά το σπίτι του, όπου η Βίβιεν Μόρις καθόταν δίπλα του. Ο Τάσος δεν ήταν σε άριστη σωματική υγεία, αλλά η λαβή του ήταν πάντα δυνατή και το μυαλό του κοφτερό.
Η Βίβιαν ήταν πάντα στο πλευρό του. Ήταν συνεχώς περίεργος για το τι συνέβαινε στην Ελληνική Κοινότητα της Μελβούρνης. Πάντα με ενθάρρυνε. Μου έδινε δύναμη.
Το σημερινό τηλεφώνημα από τη Βίβιαν για να μου πει ότι μόλις έφυγε από τη ζωή, μου δίνει την αίσθηση ότι ο δικός μας κοινοτικός θησαυρός έχει αφαιρεθεί πρόωρα.
Δεν μπορείς να αντικαταστήσεις ανθρώπους σαν τον Τάσο. Η δέσμευσή τους στις κοινότητές μας ήταν απαράμιλλη. Ένιωσαν βαθιά αυτή την υποχρέωση και σήκωσαν στους ώμους τους το βάρος του αγώνα των μεταναστών τους. Ποτέ δεν ξέχασαν ποιοι ήταν και τι αντιπροσώπευαν.
Το Διοικητικό Συμβούλιο και το προσωπικό της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης εκφράζουν τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους αγαπημένους του Τάσου.
« Ελαφρύ ας είναι το χώμα που τον σκεπάζει».

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ