«Χέρια στον Θεό»: Ο Ορέστης Ντάντος μόλις κυκλοφόρησε έναν δίσκο γεμάτο λαϊκά διαμάντια

Γράφει ο Γιώργος Σταυρακίδης

Αν υπάρχει ένας δημιουργός που τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να δώσει νέα πνοή στο σύγχρονο ελληνικό λαϊκό τραγούδι, αυτός είναι ο Ορέστης Ντάντος.

Ο άνθρωπος πίσω από τραγούδια όπως τα «Τακούνια για Καρφιά», «Νερό στη Βάρκα» και «Χόρεψε», επιστρέφει τώρα με μια νέα ολοκληρωμένη δισκογραφική πρόταση που μοιάζει να συμπυκνώνει όλη τη δημιουργική του ταυτότητα.

Το νέο του album, με τίτλο «Χέρια στον Θεό», είναι ένας πολυσυμμετοχικός δίσκος δέκα τραγουδιών που κινείται ανάμεσα στο λαϊκό συναίσθημα, την εσωτερική αναζήτηση και τη βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση.

Πρόκειται για μια δουλειά που επιβεβαιώνει τη θέση του ως έναν από τους πιο ουσιαστικούς και αυθεντικούς δημιουργούς της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, προτείνοντας μια πιο σύγχρονη, «νεολαϊκή» ματιά πάνω στο λαϊκό τραγούδι.

Ίσως ο τίτλος «Χέρια στον Θεό» να ακούγεται σαν επίκληση ή σαν κάλεσμα. Και ίσως τελικά να είναι ακριβώς αυτό. Ο ίδιος ο δίσκος μοιάζει να επικαλείται το λαϊκό τραγούδι, αλλά και το πώς το αντιλαμβάνεται ο Ορέστης Ντάντος μέσα από τη δική του μουσική και στιχουργική οπτική.

Με στίχους και μουσική εξ ολοκλήρου δικούς του, ο δημιουργός παραδίδει έναν δίσκο με έντονη ταυτότητα και ξεκάθαρη καλλιτεχνική κατεύθυνση.

Το album ανοίγει με το «Πάμε ν’ ακούσω λαϊκά», μια ιδανική εισαγωγή στον κόσμο του δίσκου και μια σχεδόν προγραμματική δήλωση για όλα όσα θα ακολουθήσουν. Ο ίδιος ο Ορέστης Ντάντος ερμηνεύει το κομμάτι με έναν τρόπο άμεσο και ανεπιτήδευτο, βάζοντας τον ακροατή αμέσως στο κλίμα του «νεολαϊκού» ύφους που διατρέχει όλη τη δουλειά.

Από εκεί και πέρα, οι συνεργασίες λειτουργούν σαν ξεχωριστά κεφάλαια ενός ενιαίου μουσικού κόσμου. Η Ιουλία Καραπατάκη ερμηνεύει την «Τζούρα Ελευθερίας» και το «Δε Φοβάμαι Τίποτα», δίνοντας στα τραγούδια μια αίσθηση δύναμης, ευαισθησίας και υπόγειας μελαγχολίας.

Η Νεφέλη Φασούλη στην «Κατρακύλα» αποτυπώνει με θεατρικότητα και σκοτεινή ένταση την εσωτερική πτώση και τη σύγκρουση, ενώ το «Σπρώχνω τη μέρα για να βγει» με τη Μαριάνα Κατσιμίχα είχε ήδη αγαπηθεί από το κοινό πριν ακόμη κυκλοφορήσει ολόκληρος ο δίσκος.

Ξεχωριστή στιγμή αποτελεί και το «Πόσο σ’ αγαπώ», όπου οι φωνές του Δημήτρη Μπάκουλη και της Μαρίναw Καστρινού δημιουργούν ένα τρυφερό και ειλικρινές ντουέτο, ενώ ο Βασίλης Προδρόμου δίνει στο «Θανατοαπωθητικό» μια πιο φιλοσοφική διάσταση, αγγίζοντας την ανθρώπινη ανάγκη να αρνηθεί τη φθορά και το τέλος.

Ο δίσκος χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο μέρη των πέντε τραγουδιών, δημιουργώντας την αίσθηση μιας ολοκληρωμένης αφήγησης. Το «Ρίξτε άλλη μια» φέρνει μια πιο εξωστρεφή, σχεδόν νυχτερινή λαϊκή διάθεση, ενώ το «Ξερίζωσέ τα πια» λειτουργεί ως ένας από τους πιο δυνατούς συναισθηματικούς πυλώνες του album. Και όταν όλα φτάνουν στο τέλος, το «Κανείς δε θα στο πάρει» αφήνει πίσω του μια αίσθηση προσωπικής λύτρωσης και εσωτερικής συμφιλίωσης.

Αυτό που κάνει το «Χέρια στον Θεό» να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο οι εξαιρετικές συμμετοχές ή οι δυνατές μελωδίες του. Είναι κυρίως η ειλικρίνεια με την οποία ο Ορέστης Ντάντος γράφει και εκτίθεται συναισθηματικά.

Με τρυφερότητα, αλλά και την απαραίτητη «αυθάδεια», καταφέρνει να δημιουργεί τραγούδια που μοιάζουν να μιλούν απευθείας στην καρδιά του ακροατή.

Είχαμε καιρό να ακούσουμε έναν ελληνικό δίσκο με τόση συνοχή, τέτοια συναισθηματική αμεσότητα και τόσο ξεκάθαρη καλλιτεχνική πρόταση.

Ο Ορέστης Ντάντος δεν προσπαθεί απλώς να αναβιώσει το λαϊκό τραγούδι, αλλά προσπαθεί να δείξει πού μπορεί να σταθεί σήμερα, με ποιους όρους και με ποιες φωνές μπορεί να συνεχίσει να συγκινεί.

Και το καταφέρνει.