Το κρίσιμο στοίχημα των επόμενων μηνών.
Ένα από τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά προγράμματα που έχουν συμφωνηθεί μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ ανοίγει ταυτόχρονα ένα σημαντικό παράθυρο ευκαιρίας για την ελληνική αμυντική βιομηχανία.
Ο συνολικός προϋπολογισμός της «Ασπίδας του Αχιλλέα» ανέρχεται σε περίπου €3,035 δισ., ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η ελληνική συμμετοχή ξεπερνά το 25%, με την αξία της να υπολογίζεται σε περίπου €750 εκατ.
Το ποσό αυτό δεν αφορά απλώς την ανάθεση έργων σε ελληνικές επιχειρήσεις. Η βασική επιδίωξη είναι να δημιουργηθεί στη χώρα μια παραγωγική και τεχνολογική υποδομή που θα μπορεί να παραμείνει ενεργή και μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, δημιουργώντας παράλληλα δυνατότητες για συμμετοχή σε διεθνείς αγορές.
Το επόμενο βήμα είναι οι επιμέρους συμφωνίες
Η υπογραφή της βασικής συμφωνίας θέτει το πλαίσιο, όμως το κρίσιμο στάδιο για τις ελληνικές επιχειρήσεις βρίσκεται μπροστά.
Οι τελικοί ρόλοι των εταιρειών, τα έργα που θα αναλάβουν, οι όροι συνεργασίας και η αξία των συμβάσεων θα πρέπει να καθοριστούν μέσα από επιμέρους συμφωνίες.
Παράγοντες της αγοράς εκτιμούν ότι η διαδικασία αυτή δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί άμεσα και μπορεί να εξελιχθεί σε βάθος μηνών.
Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες, ορισμένες ελληνικές εταιρείες έχουν προχωρήσει σε συμφωνίες εμπιστευτικότητας, χωρίς όμως σε όλες τις περιπτώσεις να έχουν οριστικοποιηθεί τα αντικείμενα συνεργασίας.
Αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό αποτύπωμα της ελληνικής συμμετοχής θα κριθεί στην πράξη από το πόσο μεγάλο μέρος της παραγωγής, της τεχνολογίας και της εφοδιαστικής αλυσίδας θα παραμείνει στην Ελλάδα.
Ο χρόνος αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση
Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες είναι το ιδιαίτερα απαιτητικό χρονοδιάγραμμα του προγράμματος.
Η επιχειρησιακή ολοκλήρωση της «Ασπίδας του Αχιλλέα» προβλέπεται σε 35 μήνες, με παραδόσεις συστημάτων να πραγματοποιούνται σταδιακά στο ενδιάμεσο διάστημα.
Η πίεση αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως πρόκληση για την ελληνική βιομηχανία. Οι ισραηλινοί κατασκευαστές διαθέτουν ήδη οργανωμένες εφοδιαστικές αλυσίδες και υφιστάμενους προμηθευτές, γεγονός που ενδέχεται να περιορίσει, τουλάχιστον αρχικά, τον χρόνο που θα έχουν οι ελληνικές επιχειρήσεις για να ενταχθούν ουσιαστικά στην παραγωγική διαδικασία.
Το ζητούμενο, επομένως, είναι να υπάρξει έγκαιρος σχεδιασμός ώστε η εγχώρια συμμετοχή να μην περιοριστεί σε συμπληρωματικές εργασίες, αλλά να αποκτήσει ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο χαρακτήρα.
Ένα πρόγραμμα με μεγάλο τεχνολογικό εύρος
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αποτελεί ένα ενιαίο οπλικό σύστημα, αλλά ένα ευρύτερο πλέγμα δυνατοτήτων αεράμυνας και διοίκησης.
Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται τα συστήματα David’s Sling, BARAK MX και SPYDER, πολυλειτουργικά ραντάρ MMR, καθώς και ένα νέο εθνικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου.
Το εύρος αυτό δημιουργεί πολλές διαφορετικές κατηγορίες πιθανών έργων για την ελληνική βιομηχανία. Από ηλεκτρονικά και λογισμικό έως επικοινωνίες, κυβερνοασφάλεια, υποδομές, ολοκλήρωση συστημάτων και βιομηχανική παραγωγή.
Παράλληλα, η ισραηλινή πλευρά έχει αναφερθεί στη διεύρυνση της βιομηχανικής συνεργασίας με την Ελλάδα, δίνοντας έμφαση και στη μεταφορά τεχνογνωσίας και τεχνολογίας.
Ποιοι είναι οι βασικοί ελληνικοί παίκτες
Η ελληνική αμυντική βιομηχανία διαθέτει πλέον ένα αρκετά ευρύ οικοσύστημα εταιρειών, το οποίο δεν περιορίζεται στις παραδοσιακές αμυντικές επιχειρήσεις.
Η Intracom Defense (IDE) αποτελεί έναν από τους σημαντικούς εγχώριους παίκτες στα αμυντικά ηλεκτρονικά, στις επικοινωνίες και στις τεχνολογίες υψηλής τεχνολογίας, έχοντας παρουσία σε διεθνείς εφοδιαστικές αλυσίδες.
Σημαντικό ρόλο μπορεί να διαδραματίσει και η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ), με την εμπειρία της στην ανάπτυξη, ολοκλήρωση και υποστήριξη αμυντικών συστημάτων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της υφιστάμενης τεχνολογικής διασύνδεσης Ελλάδας και Ισραήλ είναι ο «Κένταυρος», το ελληνικής ανάπτυξης σύστημα αντι-drone της ΕΑΒ, το οποίο έχει ενσωματωθεί στο BARAK MX.
Στο οικοσύστημα συμμετέχουν επίσης τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), με εξειδίκευση στα πυρομαχικά και στα αμυντικά υλικά.
Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα, έχουν εμφανιστεί νέοι παίκτες με σημαντικές παραγωγικές και τεχνολογικές δυνατότητες.
Η Metlen, μέσω της M Technologies, αναπτύσσει στον Βόλο ένα νέο αμυντικό οικοσύστημα, με επενδύσεις σε παραγωγικές εγκαταστάσεις και δραστηριότητα σε χερσαία και ναυτικά αμυντικά συστήματα.
Στον τομέα των συστημάτων διοίκησης και ελέγχου, η Scytalys του EFA GROUP διαθέτει εξειδίκευση στις τεχνολογίες διαλειτουργικότητας και C4I, έναν τομέα ιδιαίτερης σημασίας για την ενοποίηση διαφορετικών αισθητήρων και συστημάτων.
Στην ευρύτερη αλυσίδα πιθανών συνεργατών περιλαμβάνονται ακόμη οι Miltech, Akmon, Prisma Electronics, Eyeonix, UniSystems, ΔΕΗ και Sthenos AI, ενώ μεγάλοι όμιλοι, όπως η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, μπορούν να συμμετάσχουν σε έργα που αφορούν υποδομές, κατασκευές και τεχνική υποστήριξη.
Η πρόκληση είναι να μείνει η αξία στην Ελλάδα
Η αναφορά σε ελληνική συμμετοχή άνω του 25% δημιουργεί σημαντικές προσδοκίες, όμως το τελικό αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από τον τρόπο με τον οποίο θα μεταφραστεί το ποσοστό αυτό σε πραγματικό έργο.
Το ζητούμενο για την ελληνική βιομηχανία δεν είναι μόνο να συμμετάσχει στην υλοποίηση της «Ασπίδας του Αχιλλέα». Είναι να αποκτήσει νέες παραγωγικές δυνατότητες, τεχνογνωσία, τεχνολογίες και πρόσβαση σε διεθνείς αλυσίδες εφοδιασμού.
Σε αυτή τη βάση, τα €750 εκατ. μπορούν να αποτελέσουν κάτι περισσότερο από μια οικονομική συμμετοχή σε ένα μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα: μπορούν να λειτουργήσουν ως αφετηρία για την περαιτέρω ανάπτυξη της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Το μεγάλο στοίχημα, πλέον, είναι η μετάβαση από τις εξαγγελίες στις συγκεκριμένες συμβάσεις και από τη συμμετοχή στα έργα στη δημιουργία μιας παραγωγικής βάσης με διάρκεια και εξαγωγικό προσανατολισμό.
Διαβάστε επίσης:
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ