ΝΔ: Τα «γαλάζια» μαχαιρώματα πίσω από τις κλειστές πόρτες – Ο Δένδιας, ο Άδωνις και η μάχη της επόμενης ημέρας
Η εικόνα της απόλυτης κυβερνητικής συνοχής που επιχειρεί να εκπέμψει το Μέγαρο Μαξίμου αρχίζει να δοκιμάζεται ολοένα και πιο έντονα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Πίσω από τις δημόσιες δηλώσεις περί ενότητας, στους διαδρόμους της κυβερνητικής παράταξης συσσωρεύεται εδώ και καιρό μια ατμόσφαιρα καχυποψίας, προσωπικών στρατηγικών και εσωτερικών υπολογισμών που πλέον δύσκολα κρύβεται.
Η τελευταία συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ μόνο τυπική διαδικασία δεν θύμιζε. Αντίθετα, είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας εσωκομματικής σκηνής με πολλαπλούς αποδέκτες, υπόγεια μηνύματα και προσεκτικά ζυγισμένες αιχμές. Και μπορεί ο Νίκος Δένδιας να απουσίαζε λόγω προγραμματισμένης επίσκεψης στην Πορτογαλία, όμως πολιτικά βρέθηκε στο κέντρο της συζήτησης περισσότερο από πολλούς παρόντες υπουργούς.
Η αποστροφή του Άδωνι Γεωργιάδη περί στελεχών που «θα πάνε μέχρι και στη Σελήνη για να μη μιλήσουν» δεν πέρασε απαρατήρητη από κανέναν στο γαλάζιο στρατόπεδο. Πολύ περισσότερο όταν ακολούθησε η ακόμη πιο αιχμηρή φράση ότι «κάποιοι πάνε εκεί που μας βρίζουν και δεν έρχονται εδώ». Στα αυτιά πολλών βουλευτών και κομματικών στελεχών, το μήνυμα είχε ξεκάθαρο παραλήπτη.
Και μπορεί ουδείς να κατονόμασε δημόσια τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, όμως στο παρασκήνιο ελάχιστοι αμφέβαλαν ότι η στοχευμένη ενόχληση αφορούσε τον ίδιο.
Η «σιωπηλή» στρατηγική Δένδια και ο εκνευρισμός στο εσωτερικό
Το στοιχείο που προκαλεί ίσως τη μεγαλύτερη συζήτηση στο εσωτερικό της ΝΔ δεν είναι μόνο οι αιχμές που εκτοξεύονται κατά καιρούς προς τον Νίκο Δένδια, αλλά κυρίως η σταθερή επιλογή του να μην απαντά σχεδόν ποτέ ευθέως.
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ακολουθεί εδώ και χρόνια μια διαφορετική πολιτική σχολή. Αποφεύγει τις καθημερινές τηλεοπτικές συγκρούσεις, κρατά χαμηλούς τόνους στην εσωτερική κομματική αντιπαράθεση και επενδύει συστηματικά σε ένα προφίλ θεσμικού, ψύχραιμου και διεθνώς αναγνωρίσιμου πολιτικού παράγοντα. Στην πράξη, επιλέγει να εμφανίζεται περισσότερο ως υπουργός εθνικής στρατηγικής και λιγότερο ως κομματικός «στρατιώτης» της πρώτης γραμμής.
Αυτή ακριβώς η στάση, ωστόσο, είναι που προκαλεί νευρικότητα σε τμήμα της κυβέρνησης και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Υπάρχουν στελέχη που θεωρούν ότι ο Δένδιας κρατά αποστάσεις ασφαλείας από τις πιο δύσκολες πολιτικές μάχες, αφήνοντας άλλους υπουργούς να σηκώνουν καθημερινά το βάρος της φθοράς. Την ώρα που κυβερνητικά στελέχη βγαίνουν σχεδόν καθημερινά σε τηλεοπτικά πάνελ για να υπερασπιστούν κάθε κρίση, κάθε λάθος και κάθε πολιτική πίεση, ο υπουργός Άμυνας επιλέγει μια σαφώς πιο προστατευμένη διαδρομή.
Και αυτό, για αρκετούς στο εσωτερικό της ΝΔ, δεν είναι τυχαίο.
Πίσω από τη θεσμική ψυχρότητα πολλοί «διαβάζουν» μια προσεκτική πολιτική επένδυση για το μέλλον. Ένα χτίσιμο προφίλ που αποφεύγει τη φθορά της καθημερινότητας και διατηρεί πολιτικά αποθέματα για την επόμενη φάση της παράταξης.
Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που ο Άδωνις Γεωργιάδης αφήνει δημόσια υπονοούμενα προς τον Δένδια. Είχαν προηγηθεί οι διαφωνίες γύρω από τα στρατιωτικά νοσοκομεία, οι αποστάσεις στην υπόθεση Σαμαρά, ακόμη και παλαιότερες υπαινικτικές αναφορές για τη διαχείριση κρίσιμων εθνικών θεμάτων όταν ο σημερινός υπουργός Άμυνας βρισκόταν στο ΥΠΕΞ.
Όλα αυτά, πλέον, συνθέτουν μια εικόνα βαθύτερης πολιτικής αντιπαράθεσης και όχι απλώς προσωπικής δυσφορίας.
Το Μαξίμου βλέπει τη «μετα-Μητσοτάκη» σκιά να μεγαλώνει
Στο κυβερνητικό επιτελείο αντιλαμβάνονται ότι οι τελευταίες δημόσιες αιχμές δεν είναι ούτε μεμονωμένες ούτε αθώες. Γι’ αυτό και ο Παύλος Μαρινάκης έσπευσε να χαμηλώσει τους τόνους, επιχειρώντας να αποτρέψει μια εικόνα εσωτερικής αποσταθεροποίησης.
Η αναφορά του περί υπουργών που πρέπει να «ιδρώνουν τη φανέλα» και να υπερασπίζονται συνολικά την κυβερνητική πολιτική μόνο τυχαία δεν θεωρήθηκε. Στην πραγματικότητα, πολλοί στο εσωτερικό της ΝΔ τη διάβασαν ως έμμεση παραδοχή ότι υπάρχει δυσαρέσκεια απέναντι σε υπουργούς που περιορίζονται αυστηρά στο χαρτοφυλάκιό τους και αποφεύγουν τη συνολική πολιτική έκθεση.
Την ίδια στιγμή, όμως, το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει πολύ καλά ότι μια ανοιχτή σύγκρουση με τον Νίκο Δένδια θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σοβαρό εσωκομματικό πρόβλημα. Ο υπουργός Άμυνας διατηρεί υψηλή δημοφιλία όχι μόνο στη βάση της ΝΔ αλλά και σε ένα ευρύτερο κεντροδεξιό και πατριωτικό ακροατήριο, στοιχείο που του προσδίδει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.
Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική πολιτική ανάγνωση του παρασκηνίου.
Γιατί πίσω από τις δημόσιες αιχμές, τα «καρφιά» και τις διαρροές, αρκετοί βλέπουν ήδη να διαμορφώνεται η αόρατη μάχη επιρροής για τη μετα-Μητσοτάκη εποχή. Μια μάχη που κανείς επισήμως δεν παραδέχεται, αλλά σχεδόν όλοι συζητούν ιδιωτικά.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης εκφράζει το μοντέλο της ακραία επιθετικής πολιτικής παρουσίας, της καθημερινής σύγκρουσης και της αδιάκοπης υπεράσπισης της κυβέρνησης. Ο Νίκος Δένδιας, από την άλλη, επενδύει σε μια πιο θεσμική, διεθνή και «προεδρική» εικόνα, μακριά από την ένταση της κομματικής καθημερινότητας.
Δύο τελείως διαφορετικές πολιτικές σχολές. Δύο διαφορετικά κοινά μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Και όσο η κυβερνητική φθορά αυξάνεται και το πολιτικό σύστημα αρχίζει να κοιτά πιο σοβαρά το μέλλον, τόσο αυτές οι διαφορές θα γίνονται πιο εμφανείς και πιο σκληρές.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι τα τελευταία γαλάζια επεισόδια δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως απλές στιγμιαίες εντάσεις. Στη ΝΔ γνωρίζουν καλά ότι κάτω από την επιφάνεια εξελίσσεται μια μάχη ισορροπιών, επιρροής και επόμενων κινήσεων που δύσκολα θα μείνει για πολύ ακόμη κρυφή.
Διαβάστε επίσης: Δημοσκόπηση MRB: Ρωγμές για τρίτη θητεία Μητσοτάκη και πολιτικό μπέρδεμα στο σκηνικό
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ