Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
Ο Τζον Κατσιματίδης είναι από εκείνες τις προσωπικότητες που μοιάζουν να έχουν γεννηθεί μέσα σε δύο κόσμους: τον κόσμο της φτώχειας και τον κόσμο της υπέρβασης.
Από παιδί μεταναστών της Νισύρου στη Νέα Υόρκη, βρέθηκε να μεγαλώνει ανάμεσα σε ράφια παντοπωλείων και όνειρα που ξεπερνούσαν το τετράγωνο της γειτονιάς του. Κι όμως, αυτό το παιδί —με την επιμονή, την ευφυΐα και την ακατάβλητη ενέργεια που τον χαρακτηρίζουν μέχρι σήμερα— κατάφερε να μετατρέψει το πρώτο του παντοπωλείο σε μια τεράστια αυτοκρατορία.
Επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος, ραδιοφωνικός παρουσιαστής, δημόσια φωνή της ομογένειας, ο Κατσιματίδης δεν είναι απλώς ένας επιτυχημένος άνθρωπος. Είναι ένα παράδειγμα της κατάκτησης του αμερικανικού ονείρου, όπως το έζησαν οι Έλληνες της διασποράς: με κόπο, με τόλμη, με πίστη ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν η ψυχή δεν γνωρίζει όρια.
Σήμερα, είτε μιλά για την οικονομία, είτε στηρίζει την Αρχιεπισκοπή Αμερικής, είτε εμφανίζεται απρόσμενα σε μια κινηματογραφική σκηνή, κουβαλά πάντα την ίδια σταθερή ταυτότητα: ενός ανθρώπου που δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε και που συνεχίζει να χτίζει, να προσφέρει και να εμπνέει.
Ο Τζον έχει δοκιμάσει τις δυνάμεις του σχεδόν σε όλα τα πεδία, αλλά δεν έχει τελειώσει με τις περιπέτειές του. Προσωπικός φίλος της οικογένειας Κλίντον, θεωρήθηκε κάποτε Δημοκρατικός, αλλά ο Τζον είναι σκληροπυρηνικός Ρεπουμπλικάνος που υπερασπίζεται τα συμφέροντα της πετρελαϊκής οικογένειας, με τεράστια αποδοχή της πολιτικής του προέδρου Τραμπ σε όλα τα επίπεδα.
Πρόσφατα, η συμμετοχή του στην ταινία Marty Supreme έδωσε νέα στροφή στη δημοσιότητά του, η οποία έτσι κι αλλιώς έχει εκτοξευθεί στα ύψη, καθώς ο ραδιοφωνικός σταθμός του WABC είναι ο πρώτος σε ακροαματικότητα σε όλη την Αμερική.
«Το όνειρό μου είναι να γίνει ο δημοφιλής ραδιοφωνικός σταθμός WABC το νέο BBC του ραδιοφώνου σε όλο τον κόσμο, αποκτώντας ακροατήριο σε όλη την υφήλιο», μου εξομολογείται ο μεγιστάνας και φίλος μου.
-Στον 21ο αιώνα είναι δυνατόν κάποιος να ξεκινήσει από το μηδέν και να γίνει επιτυχημένος επιχειρηματίας;
«Πιστεύω ότι είναι. Η επιτυχία έρχεται με θυσίες και θέλω να σταθώ σε αυτό το σημείο. Πρέπει να δουλέψει κανείς σκληρά και να είναι πρόθυμος να κάνει θυσίες! Δεν μπορείς να πετύχεις αν θέλεις να δουλεύεις τρεις μέρες την εβδομάδα· πρέπει να είσαι αφοσιωμένος ψυχή τε και σώματι στη δουλειά.
Εάν δείτε τους νέους νόμους για την απελευθέρωση της χρήσης της μαριχουάνας, θα πρέπει να σημειώσετε πως τα παιδιά από 12 έως 26 ετών —όταν το μυαλό τους είναι σε κρίσιμο στάδιο ανάπτυξης— εάν παίρνουν ναρκωτικά, θα μειώσουν τη νοημοσύνη τους περίπου κατά 15%.
Εάν παραβιάσεις τους νόμους της ιδιοκτησίας ακινήτων, ενδέχεται να μην σου επιτρέψουν να υπογράψεις ενοικιαστήριο για επόμενα 15 χρόνια.
Εάν συμμετέχεις σε αθλήματα όπου δέχεται τακτικά χτύπημα το κεφάλι σου, όπως η πυγμαχία ή το football, και αυτό επηρεάζει τη νοημοσύνη σου…
Όπως μου έμαθε η Ελληνίδα μάνα μου: απέφυγε ένα λεπτό κακής απόφασης που θα σε καταδιώκει τα επόμενα 100 χρόνια.»
Πιστός φίλος του προέδρου Τραμπ, με τον οποίο ανταλλάσσει καθημερινά τηλεφωνικά μηνύματα, μιλάει εφ’ όλης της ύλης:
-Τι πιστεύεις για τις ταρίφες που έχουν φέρει κρίση στο παγκόσμιο εμπόριο;
«Κοιτάξτε, το έχω πει πολλές φορές: οι δασμοί του Προέδρου Τραμπ είχαν έναν και μόνο σκοπό — να διασφαλίσουν ότι η Αμερική δεν θα είναι πλέον αντικείμενο εκμετάλλευσης. Για δεκαετίες αφήναμε άλλες χώρες να μας πατούν. Τις αφήναμε να ξεφορτώνουν τα προϊόντα τους στην αγορά μας ενώ εμείς δέναμε τα χέρια μας πίσω από την πλάτη. Ο Τραμπ ήταν ο πρώτος πρόεδρος εδώ και πολύ καιρό που είπε: “Φτάνει”.
Έχω καθίσει μαζί του, έχω μιλήσει μαζί του και ξέρω πώς σκέφτεται. Δεν επέβαλε δασμούς για τους δασμούς. Τους χρησιμοποίησε ως μοχλό πίεσης — όπως θα έκανε ένας επιχειρηματίας — για να φέρει τους άλλους στο τραπέζι και να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία για τον Αμερικανό εργαζόμενο. Και, ειλικρινά, λειτούργησε. Δεν αναζωογονείς την αμερικανική βιομηχανία με δειλία. Το κάνεις με πυγμή, διαπραγματευόμενος από θέση ισχύος, και αυτό ακριβώς έκανε.»
-Οι σχέσεις ΗΠΑ-Καναδά περνάνε εδώ και δύο χρόνια με τον πρόεδρο Τράμπ βαθειά κρίση. Απο τη μιά προσβάλλει την όμορη χώρα αποκαλώντας την 51η πολιτεία των ΗΠΑ και από την άλλη την παίζει γιγογιό με τις ταρίφες…
«Το πρώτο περί 51ης πολιτείας ήταν ένα αστείο του προέδρου και μην το παίρνετε σοβαρά. Κοιτάξτε, πάντα πίστευα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς έχουν μία από τις σημαντικότερες σχέσεις στον κόσμο. Μοιραζόμαστε σύνορα, μοιραζόμαστε αξίες και μοιραζόμαστε μια οικονομία που είναι πιο αλληλένδετη απ’ όσο καταλαβαίνει ο περισσότερος κόσμος. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: η φιλία δεν σημαίνει ότι σταματάς να προστατεύεις τα δικά σου συμφέροντα.
Είμαι επιχειρηματίας. Έχω περάσει τη ζωή μου ασχολούμενος με την ενέργεια, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και το διασυνοριακό εμπόριο. Και μπορώ να σας πω το εξής: οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται έναν ισχυρό Καναδά, και ο Καναδάς χρειάζεται μια ισχυρή Αμερική. Αλλά η σχέση πρέπει να είναι δίκαιη. Όταν διαπραγματευόμαστε το εμπόριο, όταν μιλάμε για ενέργεια, όταν μιλάμε για βιομηχανία, και οι δύο πλευρές πρέπει να έρχονται στο τραπέζι με σεβασμό — και με ρεαλισμό.
Το έχω ξαναπεί: η Αμερική δεν μπορεί να επιτρέψει να την θεωρούν δεδομένη. Είτε μιλάμε για δασμούς, είτε για αγωγούς, είτε για πρόσβαση στις αγορές, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάθε δικαίωμα να υπερασπίζονται τους εργαζομένους και τις βιομηχανίες τους. Και αν ο Καναδάς θέλει να διαφοροποιήσει την οικονομία του ή να επανεξετάσει την εξάρτησή του από τις ΗΠΑ, αυτό είναι δική του επιλογή — αλλά εμείς θα διαπραγματευτούμε από θέση ισχύος. Έτσι λειτουργούν οι καλές συνεργασίες.
Στο τέλος της ημέρας, θέλω η σχέση ΗΠΑ–Καναδά να ευημερεί. Είμαστε γείτονες, είμαστε σύμμαχοι και, με πολλούς τρόπους, είμαστε οικογένεια. Αλλά οι ισχυρές σχέσεις χτίζονται πάνω στη σαφήνεια, όχι στην εφησυχασμό. Και εγώ θα στηρίζω πάντα πολιτικές που βάζουν πρώτα τις αμερικανικές δουλειές, την αμερικανική ενέργεια και την αμερικανική ασφάλεια — κρατώντας ταυτόχρονα ανοιχτή την πόρτα για μια δίκαιη, ειλικρινή συνεργασία με τον Καναδά.»
-Ο Πρόεδρος Τράμπ θέλει να αποκτήσει με κάθε τρόπο τη Γροιλανδία προκαλώντας θυμό στην Ευρώπη…
«Όταν μιλώ για τη Γροιλανδία, τονίζω πάντα ένα πράγμα πάνω απ’ όλα: τη στρατηγική της σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχω πει στην εκπομπή μου ότι η Γροιλανδία είναι κρίσιμο κομμάτι στο παζλ της άμυνας του Βορείου Ημισφαιρίου. Η γεωγραφική της θέση δίνει στην Αμερική ένα πλεονέκτημα απέναντι στην Αρκτική, τη Ρωσία και ακόμη και τις αυξανόμενες φιλοδοξίες της Κίνας στην περιοχή.
Έχω επίσης αναφέρει ότι η Γροιλανδία δεν είναι απλώς ένας παγετώνας — είναι πλούσια σε ορυκτά και φυσικούς πόρους που έχουν σημασία για το μέλλον. Από σπάνιες γαίες μέχρι στρατηγικά μέταλλα, είναι ένας τόπος στον οποίο οι ΗΠΑ πρέπει να δώσουν προσοχή.
Κατά καιρούς έχω εξετάσει την ιδέα μιας στρατηγικής συμφωνίας των ΗΠΑ που να αφορά τη Γροιλανδία. Όχι επειδή είναι φαντασίωση, αλλά επειδή η αξία του νησιού — στρατιωτική και οικονομική — είναι πραγματική. Όταν φιλοξενώ καλεσμένους στην εκπομπή μου, όπως τον πρώην διοικητή του ΝΑΤΟ James Stavridis, συχνά ενισχύουν αυτό το σημείο, αποκαλώντας τη Γροιλανδία «στρατηγικό χρυσωρυχείο». Και συμφωνώ με αυτόν τον χαρακτηρισμό.
Έτσι, όταν μιλώ για τη Γροιλανδία, στην πραγματικότητα κάνω ένα ευρύτερο σχόλιο: αν η Αμερική θέλει να παραμείνει ισχυρή, πρέπει να σκέφτεται στρατηγικά — και η Γροιλανδία είναι μέρος αυτής της στρατηγικής.»
-Υπήρξες σκληρός πολέμιος του νέου δημάρχου της Νέας Υόρκης, Ζόχραν Μαμντάνι. Σήμερα τι γίνεται;
«Τον τελευταίο καιρό έχω μιλήσει πολύ ξεκάθαρα για τις ανησυχίες μου σχετικά με τον Zohran Mamdani…»
Για την επιλογή της Κιμ Γκιουλφόιλ στη θέση της πρέσβεως των ΗΠΑ στην Ελλάδα, ο Τζον Κατσιματίδης λέει ότι ήταν πολύ έξυπνη κίνηση του προέδρου Τραμπ, καθώς συνδέεται με την αναβάθμιση της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου της Μεσογείου.
Σε ερώτηση αν προβλέπεται επίσκεψη του προέδρου Τραμπ στην Ελλάδα το ερχόμενο καλοκαίρι, απάντησε πως δεν γνωρίζει κάτι τέτοιο, ενώ συγχαίρει την Αμερικανίδα πρέσβειρα για τις μέχρι σήμερα επιτυχίες της.
Η συζήτηση με τον Τζον —είτε φιλική είτε πολιτική— έχει πάντα ενδιαφέρον, με αιχμή του δόρατος τη μεγάλη διαφωνία μας ως προς τα εμβόλια. Εκείνος ακολουθεί το δόγμα του Ρόμπερτ Κένεντι τζούνιορ, λέγοντας ότι δίνουν πολλά αχρείαστα εμβόλια στα μικρά παιδιά για να πλουτίζουν οι φαρμακευτικές εταιρείες. Τον προκαλώ ρωτώντας τον πώς γνωρίζει το ζήτημα σε βάθος αφού δεν είναι ούτε ερευνητής ούτε γιατρός. Ο Τζον απαντά ότι έχει διαβάσει και ότι εν τέλει τον κάλεσα να πει τη γνώμη του και όχι τη δική μου.
Εδώ τελειώνει ένας έντονος διάλογος με τον σπουδαίο επιχειρηματία, τον καταπληκτικό πατέρα, παππού και φίλο, με τον οποίο μας συνδέουν 25 χρόνια ισχυρής φιλίας, καθώς έχω γράψει την ιστορία της μητέρας του, Δέσποινας Εμμανουηλίδου, στο μυθιστόρημα Για την Αγάπη των Άλλων.
Κι αυτό μας δένει για πάντα.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ