Γυναίκες και άνδρες από το Μόντρεαλ, το Τορόντο, την Στοκχόλμη, την Αθήνα έσμιξαν σήμερα Σάββατο σε ένα ηλεκτρονικό σεμινάριο που οργάνωσε το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ (ΛΕΜ) με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.
Συντονίστρια αυτού του εγχειρήματος ήταν η Ελένη Δρακοπούλου, Γενική Γραμματέας του ΛΕΜ, ενώ κύρια ομιλήτρια ήταν η φιλόλογος Γιοβάννα Λιβέρη, μεταφέροντας στον ηλεκτρονικό της λόγο γνώση, τοποθέτηση και ζωντανή διάδραση.
Το σημερινό σεμινάριο του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ αποτέλεσε μια ουσιαστική κατάθεση γνώσης και μνήμης γύρω από τη γυναικεία μορφή στην αρχαία ελληνική τραγωδία.
Η φιλόλογος Γιοβάννα Λιβέρη παρουσίασε με ευρηματικότητα και ζωντάνια τις ηρωίδες που επέλεξε να φωτίσει: τις Ελληνίδες Ιφιγένεια, Αντιγόνη και Ελένη, αλλά και τις «ξένες» Ικέτιδες, την Ανδρομάχη και τη Μήδεια. Με τρόπο γλαφυρό και βαθιά μελετημένο, ανέδειξε τον τρόπο με τον οποίο οι τραγικοί ποιητές —Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης— χρησιμοποίησαν τις γυναικείες μορφές για να θέσουν τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η Ιφιγένεια παρουσιάστηκε ως η νεαρή κόρη που μετατρέπεται από θύμα σε φορέα ηθικού μεγαλείου, σύμβολο της σύγκρουσης ανάμεσα στο καθήκον και την ανθρώπινη ζωή.
Η Αντιγόνη, η αμετακίνητη φωνή της συνείδησης, ενσαρκώνει την αντίσταση απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας και την υπεράσπιση του άγραφου νόμου. Η Ελένη, παρεξηγημένη και διχασμένη, γίνεται αφορμή για να τεθούν ζητήματα αλήθειας, ταυτότητας και γυναικείας υπόστασης.
Στις «ξένες» ηρωίδες, η ομιλήτρια στάθηκε με ιδιαίτερη ευαισθησία. Οι Ικέτιδες, γυναίκες που ζητούν άσυλο, φέρνουν στο προσκήνιο το διαχρονικό ζήτημα της προστασίας του αδύναμου και του ξένου. Η Ανδρομάχη, χήρα και αιχμάλωτη, φωτίζει τον πόλεμο από τη σκοπιά των γυναικών, αποκαλύπτοντας την αξιοπρέπεια μέσα στην απόλυτη απώλεια. Η Μήδεια, η πιο σύνθετη ίσως μορφή της τραγωδίας, ξένη και περιθωριοποιημένη, μετατρέπει την απόγνωση σε πράξη που συγκλονίζει, αναγκάζοντας το κοινό να αναμετρηθεί με τα όρια της ανθρώπινης φύσης.
Μέσα από την ανάλυση των ρόλων τους, το σεμινάριο ανέδειξε τον τρόπο με τον οποίο η τραγωδία προσέφερε στις γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας —που δεν είχαν δημόσιο λόγο— μια σκηνή όπου αποκτούν φωνή, βάθος και ηθικό κύρος. Το θέατρο γίνεται έτσι ο χώρος όπου η κοινωνία τολμά να δει τον εαυτό της μέσα από τα μάτια των γυναικών, να αναμετρηθεί με την αδικία, την εξουσία, την ξενότητα, την απώλεια και την αντοχή.
Η εκδήλωση του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ δεν ήταν απλώς μια φιλολογική προσέγγιση. Ήταν ένας φόρος τιμής στη διαχρονική γυναικεία παρουσία, στη δύναμη και την ευθραυστότητα που συνυπάρχουν στις ηρωίδες της τραγωδίας, αλλά και στις γυναίκες του σήμερα. Ένα σεμινάριο που συνέδεσε τον αρχαίο λόγο με τη σύγχρονη εμπειρία, υπενθυμίζοντας ότι η φωνή των γυναικών —τότε και τώρα— παραμένει απαραίτητη για να κατανοήσουμε τον κόσμο και να τον μεταμορφώσουμε.
Οι παρεμβάσεις είχαν καίριο χαρακτήρα προκαλώντας μια εκπληκτική διάδραση ανάμεσα στην ομιλήτρια Γιοβάννα Λιβέρη και τις συμμετέχουσες και συμμετέχοντες στο σεμινάριο.
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΜΑΣ